FKH

ne güzel şehrimizdin sen petersburg

2012-01-30T07:54:00.000-08:00

(iş bu yazı bir yolculuk öncesi yazısıdır)

..yani elbette bir genelleme yapmak saçma olacak burası kesin. lakin biraz gözlem yaparak ulaşılacak bazı çözümlemeleri ben şimdiden insanlara anlatmaya çalışıyorum. aslında biraz görmeye çalışsalar onlarda farkına varacaklar. kime diyosam! neyse, sizden yaşça büyük olanların genellikle vişne suyu sevdiği bir dünyada yaşadığımızın farkındasınız değil mi? bence olun. öyle çok fazla kurcalamaya gerek yok bu tespiti. çünkü gerçekten de böyle bir olay var. ortalama yaşça büyük nesle şöyle bir bakın, meyve suyu dendiğinde tercihleri hep vişne suyundan yana olmuştur. ben bunu uzun seneler eve gelen misafirde filan deneyimledim. aşağı yukarı hepsi kendilerine tercih sunulduğunda hep vişne suyunu seçti; bayram olsun ya da olmasın. şeftali veyahut kayısı konusunda fikirleri dahi olmadığını gördüm. olsun; onları da seviyorum ben. ha unutmadan bu seremoni sırasında "ayran" tercih edenlerin sayısı, ikram edilen tatlının baklava olmasıyla doğru orantılı. durum çocuklara gelince ise biraz daha farklılık kazanmıyor değil tabi. evde yapılan ayranın genellikle pütürlü olması, onların tercihinin gazlı içeceklerden yana olmasına sebep oldu. böylece koca bir nesil ayrandan soğudu. sebep; evde yapılan ayranın genellikle pütürlü olması..

hayır bir de olayın örtbas edilme durumu var. annesinin fırlattığı terliği ona geri götüren çocuk masumiyetinden hallice olan. biraz farkı var, yok değil. ama yine de bazı nesilleri -ki biz sanırım bu nesle giriyoruz- normal olan alışkanlıklardan soğutmuş bir anne baba güruhu mevcut. tabi bu söylediğime; "anne çoraplarım nerde?" sorusuna; "nerede çıkardıysan ordadır.." cevabını veren anne de dahil. durum böyle olunca da sırf geçmişimle oynaştığım için kendisini aldattığımı sanan insanlara, benim yaşadıklarımın aynılarını yaşadıkları için biraz garip gözlerle bakıyorum. hem ne kadar farklı olabiliriz ki; kızların poposuna bakmak için onlara yol veren garip insanlarız hepimiz. hem ayrıca hiçbirimiz bayrama inanmadık ama bir harçlık mevzuhu var..

şimdi bunları neden anlattığım konusuna biraz değineyim. yazıda birçok kere geçen "anne-baba" kelimelerinin sebebi; iş bu yazıyı akşama okuyup bana bir hışımla telefon açacak annemle alakalı. ben ne zaman bir yere gitmeye karar versem ve anneme olduğumdan neşeli bi' şekilde telefon açsam; "oğlum yine nereye gidiyorsun" der.

unutmadan; benim annemde yeryüzündeki en mantıklı ve en iç acıtıcı cevabı veren annelerden. o çorabın nerede çıkartıldığını bilenlerden yani. düşünsenize lan! nerde çıkarttıysan orda.. bunun daha sade ve anlaşılır, bir o kadar da vurucu bir şekli olabilir mi?

böyle olunca da ben yine bir yolculuk öncesi buraya bir şeyler karalama kararımı ilk defa anneme söylemeden yapıyorum. nasıl olsa akşama okuyup arar beni ve ben yine bulduğum ucuz biletlerden, ucuz hostel rezervasyonlarından filan bahsederim. o yine oğlum gitme tek başına, soğuktur oralar, kaç gün kalıcan, -atlet giy!- filan dicek nasıl olsa. o yüzden bu sefer buradan okusun istedim. (salağım yemin ederim gerizekalıyım çocuğum ben yaaa)

bu sefer durak saint petersburg efendim (6-11 şubat). belki biraz soğuk bir yolculuk olacak ama; st. petersburg'a gidilecek mevsimi seçerken "kutuplara yazın gidelim sıcak olur" gibisinden bir tavır takınamayan insanlar gibi bende tarihi bu şekilde belirledim. toplam 5 günde st. petersburg'un altını üstüne getirmek temalı bir çalışma yapasım geldi belki de. öylede garip bi' insanım işte. evet kıçım donacak belki ama yine de gidip görmekte fayda var. malum ülkenin güzelliği takdire şayan. / hava şartlarından dolayı gidemezsem, uçağım filan kalkmazsa silerim bu yazıyı ona göre :) /

öyle işte efendim. ben yine bir yolculuk öncesi yazısıyla huzurlarınızdan ayrılırken, bir yandan da akşam annemle yapacağı telefon konuşmasına hazırlanıyorum. ciddiyim bu sefer suçu sizin üzerinize atarım. suçum yok, onlar zorladı derim. terlik atar bana, tutar geri götürürüm. düşünün o kadar da eğitimliyim işte..

ee peki madem saint petersburg'dan dönünce görüşürüz..

bu arada anne söz kalın giyincem,

bak yemin ederim..

bir gün sonra gelen edit; annem aradı. eğer kalın giyinceksen git dedi, kızmadı. (buraya derin bir ohh sesi gelecek)

değişik soslar dünyasına çılgın yolculuklar yapıp biber salçasıyla dönmek

2011-12-19T08:49:00.000-08:00

sol klarnetin hiçbir deliğini kapatmadan üflediğinizde çıkan sesin sol olduğunu bilmediğinize göre, konuyu bunun üzerinden devam ettirmek size bahsetmek istediğim şeyin -artık her neyse- gizemini daha fazla arttırır. lakin ben bundan bahsetmiyorum. bi' de leonardo da vinci gerçeği var tabi. tuttuğu bütün notlarını çözülmesin ya da anlaşılmasın diye değil, solak olduğundan ve eli yazdıklarına dokunup mürekkebi dağıtmasın diye tersten yazdığı gerçeği. ben bundan da bahsetmiyorum size. "news" kelimesi var sonra. bu kelimede North,East,West,South kelimelerinin baş harflerinden meydana gelmiş. doğru; ben bundan da bahsetmiyorum size. dişleriniz. alt çenenizdeki dişlerin hepsi bir sinire bağlıyken, üst çenenizdeki dişlerin her biri farklı farklı sinirlere bağlıymış mesela. tebrikler! bu seferde doğru tahmin ettiniz. ben bundan da bahsetmiyorum size.

kısa bir süre sonra gelen edit: "evet alt çenedeki dişlerin hepsi bir sinire bağlı (n.mandibularis), ama üst çenedeki dişlerin her biri farklı farklı sinirlere bağlı değil, sadece alta göre 3 bölgeye ayrılmış,basitçe ön, orta, arka diye özetleyebiliriz" şeklinde aydınlatıcı bir bilgiyle beni düzelten Adsız (ismini vermek istemeyen bir izleyici) kişisine sonsuz teşekkürler.

mahalle bakkallarının o esrarengiz halleri çoğu çocuk için bir maceradır. yukarı bahsettiğim gereksiz bilgilerden daha esrarengiz hemde. mesela ben bizim mahalle bakkalının, ben evdeyken neler yaptığını çok merak ederdim. rafları tozlu bakkalında öylece oturup durması, bir müşteri geldiğinde yerinden kalkmadan -bazılarında kalkardı şimdi günahını almayalım- verdiği hizmeti filan..

dünya mutfakları hakkında bir vedat milor olmadığımı anlatmama gerek yok malum. dünyayı da bu şekilde ele geçiremeyeceğim aşikar olduğuna göre size biraz market maceramdan bahsetmek için geldim bu sefer. normalde yemek yaparken kullandığım malzemelerin çeşitliliği ile övünen biri değil, kısıtlı malzemeyle maksimum verim elde etmek adına elimden geleni yapan biri olduğumdan anlatacaklarım biraz garip gelebilir. çünkü mesela ben hiç teriyaki sosu yapmadım evde. yediğimi söyleyenlerde halt ediyor hatta..

bisiklet sürerken pantolonunun paçası zincire sıkışıp yağ olan, yağ olmakla kalmayıp yırtılan bir nesil heba oldu gitti. hiç kimsede çıkıp demedi ki agam bu nedir! mahalle bakkalının ne yaptığını merak etmekle kalmayıp, yine aynı mahalleyi paylaştığımız komşularının evleri de bana hep esrarengiz gelmişti. halbu ki ne kadar farklı olabilirdi ki! toplasan iki oda bir salon vardı onlarda da. kaç farklı şey yapabilirlerdi ki? o zamanlar serdar ortaç gibi fikirlerim varmış meğersem. "topu topu 7 nota var. kaç beste yapılabilir ki?" diyen adamla aynı fikre ortak olmuşum. ama işte merak ederdim hep komşuların evlerini. ne yaptıklarını değil, sadece içlerini. çocuk aklı işte; ermiyor ki her şeye..

şehirlerarası otobüs yolculuklarında hala ısrarla topkek veriliyor olması evrimin çok daha ilkel aşamalarda olduğumuzun göstergesi bence. yoksa darwin yanılıyor olamaz! aynı şeyi uzun süre çorap giyip onu çıkardıktan sonra, çorabın lastik izinin ayakta bıraktığı o kaşıntı hissiyle de açıklayabiliriz. şuana kadar insanoğlunun yaşadığı hiçbir kaşıntı kaşıyarak geçmedi. dedim ya darwin yanılıyor olamaz. birde allah-anne ortak yapımı bir senaryo var. buzluktaki dondurma kabı içinden kavrulmuş kıyma çıkması. bu da yukarıda dediğim gibi evrimin daha çok ama çok ilkel aşamalarında olduğumuzun göstergesi. sanırım buldum; darwin işte burada yanılıyor olmalı! ayrıca market maceramdan bahsederken farklı bir dil kullanıyor oluşum, hiçbir şey almadan çıkıp eve geri dönmemle karşılaştırıldığında pek bi' önem arzetmiyor sanırım. çünkü adını dahi bilmediğim sosların arasında kendime yer edinmem pekte kolay olmadı, olamazdı da. bende yapılabilecek en güzel şeyi yapıp cebimdeki parayı bakkal amcaya gösterip; "buna ne olur amca" dedim. hiç dedi. ve tezim böylece doğrulanmış oldu. dünya çocukların istilası altında. her yerdeler..

meraklarım hakkında konuşurken şeyi farkettim. evlerinin içlerini merak ettiğim komşuların kız çocuklarının hepsi, en az bir kere beni oyunlarını bozduğum için anneme şikayet etmişti. oyunlarını bozmak derken sanki amerikan başkanını öldürmek isteyen bir şebekeyi çökertmiş gibi bir tavrım olduğunun farkındayım. bundan da gurur duyuyorum ayrıca. lakin bu şikayetlerin hepsinde kullanılan bahanenin "oyun bozmak" eyleminden ibaret olması, onların benim gözümde oynadıklarının oyun olmamasından kaynaklanıyordu. büyük ihtimalle bizim oynadığımız oyunlar içinde onlar aynı şeyi düşünüyordur. fakat biz bi' kere bile gidip onları annelerine şikayet etmedik. (okuyucuya not: bu pasajda bir merakımdan bahsetmedim)

değişik soslarla hazırlamadığım akşam yemeğinden sonra ortalık biraz sakinleşmişti çok şükür. neyse ki herkes bulabildiği kadarını yemiş, geriye kalan yemeklerde yarım kiloluk yoğurt kaplarına konup dolaptaki yerini almıştı. bu da bana size anlatmam gereken market maceram için bir fırsat verdi. dışarı çıkmaktaki amacım daha önce evimin kapısından girmeyen tatlardaki sosları bulup onlardan bir şaheser yaratmaktı. misafir filan geleceğinden değil, canım istediğinden. eğer bunları yazan ben olmasaydım düşünürdüm. bu kadar alakasız konulardan bahsedip, sonrada "canım istediğinden bilmem ne sosu aramaya çıktım" lafını nasıl söyleyebildiğimi. siz yapmayın diye ben söylüyorum. neyse. uzun bir yolculuktan sonra değişik soslar satan markete doğru yola çıktım. uzun ve zorlu bir yolculuktu. adını bile bilmediğim bir çok sosu satmasından ifrit olduğum adamların mekanına yalnız ve korumasız gidiyordum. işin garibi elimde makinem vardı. silah alma demişlerdi, polisi ararsam da öldüreceklerdi elinde tuttukları rehineleri. siz düşünün ne kadar saçmaladığımı. içeri girdiğimde karşılaştığım manzara dehşetengizdi. ilk italya seyahatimde yanlışlıkla indiğim trenden, iki gece konakladığım ve şuana kadar gördüğüm en güzel şehir olan lucca'da bile görmediğim sosları satan bir mekanda yapayalnızdım. çünkü mesela ben hiç teriyaki sosu yapmamıştım evde..

belki mesela sende sukiyaki sosu yapmadın evde..

korkmuyordum. tedirgindim sadece. bu kadar çeşitli sosların içinde kendime uygun olanını seçebilmekle meşkul olmaktansa, üzerilerinde yazan ve bana anlamsız gelen yazıları çözmeye adadım kendimi. daha öncede arapça ve farsça el yazması eserleri türkçe'ye çevirmeye adamıştım kendimi. (4 yıl üniversite, 2 yıl master sürdü) okumaktan ziyade içeriğine odaklanmış olmam, onların benim mutfağımdaki engellenmez yükselişini meşrulaştıramazdı. zaten öyle olmadı da. ben annemin memleketten gönderdiği biber salçasına olan hayranlığımı, elin sukiyaki sosu ile değişemezdim. zaten değişmedim de. fazla mücadele edemediler zaten benle. annemin biber salçasının yemeklere verdiği o rengi kendilerine anlattığımda, bana olan bakışlarındaki o inanılmaz mantık hatasını anlamıştım.

hem zaten elinizde bir bidon dolmalık yaprak varken nereye gidebilirsiniz ki?

durum böyle olunca ve çünkü mesela ben hiç teriyaki sosu yapmadığımdan evde; ortalık değişik ülkelerin soslarından sıyrılıp farklı konulara döndü. ben fotoğraf makinemi doğrulttuğum bütün sosları onların tok satıcı edasıyla geri çevirmesine rağmen çekmeye devam ettim. adamlar sinirlendi. ben etrafa gülücükler atarken kimsenin olmadığını düşündüğüm arka raflarda durun porto şaraplarının ihtişamına kapılıyor, adamlarda benim bu yayılımcı politikamdan pek memnun olmuyordu. durum böyle olunca geri adımlar atarak sahneyi terkediyordum.

bu kadar garip sosun içinden yine annemin yaptığı biber salçasını tercih etmem gururumu okşadı. kendimi sevindirmek için çikolata alamayacağımdan, bunu bu şekilde telafi etmem de ayrı bir başarıydı. durum böyle olunca şımarık bir ifadeyle marketi terkediyor oluşumsa; ne kadar cesaretli olduğumu karşımdakilere göstermem için yetti de arttı bile. yok teriyakiymiş, yok sukiyakiymiş hepsi hikaye. varsa yoksa biber salçası, domates salçası..

unutmadan. bu kadar maceralı bir market yolculuğundan sonra akılda kalan tek cümle şu oldu;

- çünkü mesela ben hiç teriyaki sosu yapmadım evde..

babil'in asma bahçeleri ne tarafta kalıyordu? bi' de piramitlerde soba bacası olsa eyiydi..

2011-11-09T11:03:00.000-08:00

bu günlükte yazmaya başladığımdan beri insanların bana sorduğu soruların başında "bu kadar gezecek parayı nereden buluyorsun?" geliyor. gerek tanıdığım, gerekse buradan yazdıklarımı okuyup benimle iletişim kuran herkese aslında bir yere gitme fikrinin sabah uyanıp işe gitmekten farklı olmadığını, imkanlar dahilinde yapılabilecek her şeyin aslında normal bir arkadaş buluşmasıyla aynı şey olduğunu söylüyorum. bazı şeyleri ne kadar da basite indirgiyorum, ölsem keşke..

yeni yerler görme, keşfetme fikri dışarıdan bakıldığından maddi açıdan sorunsuz bir hayatla endeksli gibi görünebilir. aslında hiç yoktan sebeplerle sabahın altısında kalkıp acaba şu dağın ardında ne var demenin maddiyatla ilişkisini, süregelen hayat içinde kendinize ayırdığınız zamanla orantıladığınızda hangisinin daha çok olduğuna bir bakın. eğer kendinize ayırdığınız zaman, maddiyata verdiğiniz önemden azsa hemen geri yatın; gerek yok sabahın altısında uyanmaya. durum böyle olunca da her fırsatta "yeni yerler görmek" denen ve bence -bence dedim sevgili okur, sakın ola hiddetlenme- dünyanın en basit şeyini yapmaya çalışıyorum. zaten işsiz güçsüz bir adam olduğundan mütevellit neden şu dağın ardında ne varmış gidip bakmayayım dedim..

50mm lensimi aldığımdan beri dışarıda deneme şansım olmamıştı. elime geçen bu fırsatı değerlendirmek için ilk olarak onunla başladım yola. normalde uzakta gördüğünüz bir dağın size olan uzaklığı, oraya yürüyerek gidilmeyecek kadar uzun gelir. yorulmaktan öte ümitsizliğe kapılmaya başlar insan. bu da yolun yarısında pes etmeye sebep olur. olmasa keşke..

sabah erken çıktım yola. yanıma almadığım yiyecekler filan o kadar güzellerdi ki anlatamam; öldüm açlıktan :) gerçi bunun sebebi bütün gün doğada olan ne varsa onunla beslenmekti. şansıma da fazla bi' şey yokmuş. allah'tan su boldu. -burada bol su içmenin sindirim sistemine olan faydalarından bahsederken, boşaltım sistemine olan etkilerinden de dem vuruyorum-

yemin ederim kenny'e benziyorsun, garip ve entresansın. büyük ihtimalle bu bölümün sonunda ölürsün..

yükseklik fazla olduğundan geceleri çok soğuk ve yağışlı oluyor. bu yüzdende toprak hem nemli, hemde çamur illetiyle birleşince insanı canından bezdiriyor. ara ara durup ayağımda biriken çamurları silmek zorunda kalsam da, dağın ardına yaklaştıkça bunun vereceği zevke doyum olmaz gibime geliyor. (bkz: gibisine gelmek)

dalların bu kadar sık olması tırmanmayı kolaylaştırıyor. yukarılara çıktıkça sarı rengin yerini yeşil alıyor. bütün tırmanma boyunca bunun sebebini, öğrenim hayatında katıldığım coğrafya derslerinde dinleyip dinlemediğimi düşündüm. dinlememişim.. aslında coğrafya derslerinde tek yaptığım şey; dünya haritası olan kitabı açıp ülkelere bakmaktı. sıraya koyardım onları, gidiş sırasına. uymadım sonra o sıraya..

hâlâ neşeliyim, hâlâ bi' özgüven. halbuki deli gibi de açım. ilerledikçe yiyecek bir şeyleri aramaktan vazgeçtim. çünkü gerçekten de hiçbir şey bulamadım. sanırım doğada aç kalmamak daha farklı bir deneyim. bu yüzden de devam efendim, devam..

yeşil derken işte bundan bahsediyorum..

tırmanma neredeyse 2,5 saat sürdü. ara sıra dinlensem de bir an önce kulağıma sabahtan beri gelen su sesinin kaynağını bulmayı istiyordum. bu yüzden de ara vermeden yürümeyi sürdürdüm. işi en güzel yanı bütün bu tırmanışta karşıma çıkan her renk sanki normal hayatta gördüğüm renkten farklı olmasıydı. güzeldi vesselam..

ve insanoğlu suyu buldu. inanılmaz susamışım öyle böyle değil. kana kana içmek deyimini deneyimleyerek yaşamak konusunda ihtisasımı, dağın tepesinde yapmış olarak ilk insana selam ederim. ve evet; karnımı su içerek doyurdum..

yılın her mevsimi akan su hem yaz hem de kış ayında inanılmaz soğuk. bu yüzden içerken her yudumdan sonra beklemeniz elzem. elinizi bile öyle dakikalarca suyun içinde tutamıyorsunuz. yüzünüzü yıkamak filan öyle kolay değil. hatta suyun geçtiği bazı noktalar buz bile tutmuş..

sanırım 20-25 dakika oturup dinlendim burada. sabah altıdan beri yürüdüğüm için yorgunluğumu dinlenmeye başlayınca anladım. yolun dik ve engebeli olması bir yana, kesinlikle zor bir parkur. hava kararmadan yürüyüşe başladığım köye dönmek için fazla vaktim yoktu. bu yüzden tekrar düştüm yollara..

8 saattir yürüyorken etrafınızda neler olup bitiyor merak ediyorsunuz. taşların, ağaçların üzerindeki yosunları görmek gibi şansınız oluyor. 50mm lense burada biraz iş düştü. o da sağolsun yüzümü kara çıkartmadı..

D700'ün renk konusundaki başarısına da tekrar hayran kaldım. nikon'un bu konudaki başarısıyla tekrar tekrar bakılacak fotoğraflar çıkıyor ortaya. nikon sarısının bütün tonlarını görmek daha başka bi' zevk..

---- spoiler ----

..ve zirve. dağcıların ne yaşadığını o an insan daha iyi anlıyor. tabi benim çıktığım yükseklik onlarınki ile ölçüşemez ama tek başıma ve malzemesiz elden ancak bu kadar geliyor. bir de havanın kararmasına az bir süre kalması yüzünden geri dönme vaktim gelmişti. iniş çıkıştan her zaman daha hızlı olacağından içim rahattı tabi.

bu arada zirvede karşıma çıkan muhteşem elma ağacının açlığıma çare olması günün sürprizi oldu. soğuk havada inanılmaz bir lezzet, inanılmaz bir tat. ne kadar yediğimi hatırlamıyorum. dönüşte de çantamda bana yarenlik eden elmaları içtenlikle anıyorum. artık yeriniz bende ayrı..

böyle uzun bir yürüyüşte siz siz olun yanınıza yiyecek bir şeyler alın. insanoğlunun açlıkla terbiyesi konusunda bir deneyim yaşamak istemiyorsanız tabi. öyle çok yemek yiyen biri olmamama ben bile deli gibi acıktım. bunu da elma ile gidermek, doğada geçen bir macera için en uygun olanıydı..

böyle bir rotaydı efendim seyahatim. gördüğünüz noktalar tam olarak yerinde olmayabilir lakin; suyu takip ederek gittiğim için tam olarak kestirebiliyorum. bir de konuştuğum insanların tek başıma ve yanında tüfek olmadan gitmemi çılgınlık olarak adlandırdılar. sebebini sorduğumda da yaban domuzu saldırılarının çok olduğunu söylediler. şans işte..

aa kenny bu bölümde de ölmemiş..

meğer irlanda'nın ata sporu "hurling" oluyormuş ve ebedi istirahatgahı "croke park" stadyumu böyle bir yermiş

2011-10-24T06:47:00.000-07:00

dünya nüfusu futbol üzerinde konuşup dursun, insanlar halen geçmişlerine ait sporları yapmaya ve bunu yine geçmişlerine saygı olarak devam ettirmeye devam ediyor. bu ülkelerin başında da irlanda geliyor elbette. geçmişine ve özgürlüğüne ne kadar bağlı bir ülke insanının, tarihi niteliğindeki bu ata sporuna sahip çıkması da bunun en güzel örneklerinden biri. bu spor hakkında bir çok insanın fikir sahibi olmadığına eminim. olanlarında; "eurosport'ta bi' iki kere denk gelmiştim" demesine de aşina olduğumu belirtmek isterim. yaptığım irlanda seyahatinde ziyaret etme fırsatı bulduğum croke park stadyumunu size anlatmak istedim. ama bundan önce hurling neymiş, nasıl oynanırmış ona bi' bakmak lazım;

hurling;

çok hızlı bir spor olmasının yanında esas olarak gal futbolu ile beraber irlanda'nın milli sporudur. ülke nüfusunun yarısından çoğu her yıl düzenlenen hurling organizasyonunu takip eder. irlanda dilinde "iomanaichot" veya "iomaint" olarak adlandırılan hurling, herkesin rahatlıkla oynayabileceği bir oyun değildir. rakibin durdurulması ya da bariz bir şekilde engellenmesi yasaktır. 15 kişiden oluşan takımlar, topa ya da "sliotar" adı verilen özel hurling topunu kazanmaya ve rakibin kalesine sokmaya ya da "hurley" olarak bilinen ellerindeki eğimli çubuğu kullanarak direğin üstünden atmaya çalışır. (@wikipedia.com)

şeklinde genel bir tanımı yapılabilir. kurallarına bakmak gerekirse;

oyun 30 dakikalık iki devre halinde oynanır ancak; şehir takımları arasındaki maçlarda 35 dakikadır. eşitlik sağlanırsa 10 dakika uzatma olur. oyuncular hurleylerini pas vermek, şut atmak, yerde sektirmek veya topu yakalamak için kullanabilir. topa ayakla vurabilirler ama; elleriyle yerden alamaz, fırlatamaz, ellerinde tutarak 5 adımdan fazla atamazlar. yere değmeden üst üste üç kez tutamaz veya elden ele pas veremezler. (@wikipedia.com)

@irishconcrete.ie

eğer sporla biraz alakanız varsa ve eğer irlanda'ya, özellikle de dublin'e gittiyseniz, croke park'ı ziyaret etmenizi tavsiye ederim. normalde insanları haftasonları üzerinde formaları ile görürseniz takip edin onları, emin olun sizi bu maçlarından birine götüreceklerdir. stad şehrin merkezine çok yakın. aslında bu stadın irlandalıların özgürlük mücadelesinde büyük bir önemi var. 1920 yılında bir gaelic football (hurlingin sopasız, el ve ayakla oynanan hali. topu normal futbol topuyla neredeyse aynı boyutta) karşılaşması sırasında sahaya giren ingiliz askerleri, tarihte bloody sunday olarak geçen ve sabahında irlandalı asillerce öldürüldüğü iddia edilen 14 ingiliz istihbarat ajanı için seyircilere ateş açmış, bunun sonucunda da biri oyuncu yine 14 kişiyi öldürmüşlerdir. bu yüzden de irlandalılar için bu stad büyük önem taşır. konuyla alakalı bir video..

maç olmadığı günler stadı ziyaret edip müzesini ve stadın içini gezebilir, hatta sahaya bile inebilirsiniz.

stada giriş, müzeyi gezmek tamamen ücretsiz. stada girdikten sonra sizi gruplar halinde maç sonu basın toplantılarının düzenlendiği basın odasına alıyorlar ve croke park ile alakalı güzel bir video izletiyorlar. videodan sonra ekranda gördüğümüz abimiz -ki internetteki birçok fotoğrafta bu abimiz yer alıyor. sanırım yetkili bi' abi- size az sonra yapacağınız gezi hakkında küçük bir bilgi veriyor.

bu bilgilerden sonra sizi oyuncuların stada geldiklerinde, soyunma odalarına gitmek için kullandıkları büyük koridorlara götürüyor. bu sırada da size yine stadla alakalı bilgiler devam ediyor. bu arada sol taraftaki duvarda asılı devasa hurling sopalarına dikkat..

sonrasında tabi ki soyunma odaları. (bundan önce ispanya'da fc barcelona, atletico madrid ve real madrid; italya'da da roma'nın stadlarını ve müzelerini gezmiş, maçlarını izlemiş gibisi olarak diyebilirim ki; gerçekten de çok güzel bir soyunma odası) bu oda gelen misafirler için ayrılmış olsa da, gezi rehberimiz bütün soyunma odalarının aynı olduğunu söyledi. görüldüğü üzere odada bir çok takımın forması var. bunlar irlanda ulusal hurling liginde -GAA- mücadele eden takımların formaları;

dünyada binlerce futbol takımı var. dünya futbol liglerinde kaç tane olduklarını bilmiyorum lakin; her sene kendileri için bir sürü forma üretiyor forma üreticileri tarafından. onlara gönül vermiş taraftarlar için bunlar birer gurur sembolü oluyor haliyle..

bende gönül verdiğim takımın formalarını alıyorum, ben de onu sırtımda gururla taşıyorum. yalnız şunu itiraf etmem gerekir ki şuana kadar böyle güzel formalar görmedim. dizaynları ve renkleri gerçekten de inanılmazdı. şunu da söylemeden edemicem. endüstriyel futbolun yükselişi her ne kadar engellenemez bir şekilde devam etse, bilet fiyatları insanların alamayacağı hale gelse de buna insanların dur diyememesi çok ama çok garip. bunu söylememin nedeni burada satılan formalar. gerçekten de çok pahalılardı. bu belki de benim finansal durumumdan kaynaklı. tam da emin olamadım şimdi..

sosyal mesajlardan -belki de benim maddi sorunlarımdan- sonra sahaya çıkma vakti;

dediğim gibi gruplar halinde geziyorsunuz stadı. gruplarda 15-20 kişi arasında değişiyor. eğer okul gezisi filan varsa daha kalabalık oluyor haliyle. anlayacağınız küçük bir çocuk ordusu :) allahtan onlar varsa diğer misafirleri o gruplara dahil etmiyorlar.

gruplardan birini bu fotoğrafta görmektesiniz. buradan onlarla ilgilenen okul görevlilerine sabır diliyorum. başarıları daim olsun. bana bulaşmasınlar, akıl uslu yapsınlar gezilerini. cici şeyler..

gezi sırasında şunu farkettim. insanlar gittikleri ülkelerde kendi ilgi alanlarıyla alakalı şeyleri görmenin yanında, oranın halkına sorup öğrendikleri ve kalabalığın yöneldiği yere doğru gitmeyi de adet edinmiş. yani italya'ya sadece müze gezmek için giden biri kalabalığa karışıp kendini roma-lazio maçında bulabilir. hakeza ispanya'da da böyle. ingiltere'yi hiç saymıyorum zaten..

buna yaş ortalamasını da eklemem lazım sanırım. çünkü insanlar böyle tarihi bir stadı (evet bunu bir stadyum için söyledim) görmek için ülkelerinden kalkıp geliyorlar irlanda'ya. bu sırtından gördüğümüz adamı unutmayın. aşağıda onu stadın koltuklarında yalnız başına oturmuş hüzünlü şekilde stada bakarken göreceksiniz. emin olun bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor..

müzesi olan ve size stadı gezme imkanı sunan bütün stadlarda olduğu gibi çimlere çıkmanıza izin verilmiyor. yedek oyuncuların ve teknik heyetin oturduğu kulübelerin orada durabiliyorsunuz. "taraftarın sahaya inmesi" ritüeli de bu şekilde gerçekleşmiş oluyor..

burada da yetkili abimiz stadla ilgili bilgileri vermeye devam ediyor. sürekli fotoğraf çektiğim için dikkatlice dinleyemedim ne yazık ki. bir de abimiz irlandalı olduğundan aksan konusunda ne yazık ki farklı detaylara kapılıyoruz. yalnız bu fotoğrafta görülüyor ki benim haricimde herkes olaya ciddi şekilde vermiş kendini. uyuyakalmış bebeğimiz hariç :)

fanatik olmak değil de, bir formayı gururla taşımak diyelim buna. stadı gezerken her yerini görmek için girip çıkmadığı delik kalmadı bu yumurcağın. takımına duyduğu sevgi belki de stadını gezmekle daha da artacak. belki ilerde onu sahada da görme imkanımız olur..

stadın kapasitesi 82 bin kişi. genellikle hurling maçlarına ev sahipliği yapan bir stadyum için gerçekten de muhteşem bir sayı bu. ayrıca şunu da belirtmek gerek. stad sadece hurling maçlarına ev sahipliği yapmıyor. gaelic futbolu da oynanıyor stadyumda.

bu iki sporun dışında oynanan ilk farklı spor müsabakası fransa ile oynanan rugby maçı; yıl 2007. irlanda bu maçta yeniliyor; hemen sonrasında ingilizlerle bir maç yapıyorlar ve sonuç; irlanda galip..

farklı spor müsabakalarının da oynanacağı görülünce 2008 avrupa kupaları grup eleme maçları da oynandı bu stadda. böylece irlanda tarihine duyduğu saygıyı devam ettirirken, aynı zamanda da yeni dünya düzenine ayak uydurmayı başarmış..

endüstriyel futbol konusundaki fikirlerimi yukarıda belirttim. insanların bazen varını yoğunu verip gittikleri maçların bilet fiyatları, takımlarının yöneticilerini memnun etti hep. hiç bir taraftar, onların karşısına geçip onlara yaptıkları transferler için hesap soramadı. tepkileri bazen aşırıya kaçsa da, her zaman tribünde açtıkları pankart ve tezahüratlarda kaldı bu haykırışları..

croke park için bir sporseveri mutlu eden en büyük şey ise yukarıda yakındığım bilet fiyatları. croke park'da maç izlemek isteyen bir sporsever, maçı izlemek için ödeyeceği bilet fiyatını tribüne göre seçmiyor. çünkü bu stadda izlenen bütün maçların bilet fiyatları aynı!

yani dünyanın her yerinde kapalı tribün olarak nitelendirdiğimi tribünlerin fiyatlarının, kale arkası olarak nitelendirilen tribünlerden pahalı olduğu herkesin malumudur. ancak bu croke pak için geçerli değil. yani staddaki bütün bilet fiyatları aynı. ister kapalı tribünden alın, ister açık tribünden bütün biletler aynı ücret. hatta yetkili abimizin dediğine göre eğer şanslıysanız, maçı klüp başkanının yanında bile izleyebilirsiniz..

bu adamdan yukarıda bahsetmiştim, bize bir şeyler anlatmak istiyor diye. aslında bahsettiğim buydu. kendisiyle konuşma fırsatım olmadı lakin; ingiliz askerlerinin irlandalı vatandaşları öldürdüğü tribüne baktığında başını önüne eğip düşünmesi, sanırım neyi anlatmak istediğinin kanıtı gibiydi..

bu arada şu bilgiyi de atlamamam lazım. 2012 yılının sonuna doğru stadın üzeri tamamen kapanacak. stad gezisi sırasında da misafirler stadın üzerinden ve tam ortasından geçen bir platformla stadı tepeden görme imkanı olacak. bu sanırım dünyada bir ilk olacak. eğer irlanda'ya gitme planlarınız varsa bunu 2012 yılının sonuna getirin. çünkü bir stadı, hele de böyle bir stadı tepeden görmek inanılmaz bir duygu olacaktır..

stad bir çok loca ile çevrili. bu fotoğrafta onlardan birinin içi. gerçekten de lüks ve modern. dünyadaki benzerlerine bakacak olursak fiyatı çok yüksek değil. zaten ödenen ücretlerle localar ya 5 ya da 10 yıl süre ile sahibine kiralanıyor. şunu da söylemek gerekir ki şuan için önümüzdeki 15 yıl boş loca yok :)

tahmin edildiğinden fazla takım var irlanda'da. bunlar kasaba takımları ve ondan da küçük köylerde yer alan takımlar. onlara saygı olması açısından ve çoğu tarih olması açısından hepsinin ismi ve amblemleri stadın girişindeki bu duvarda asılı.

her zaman olduğu gibi burada da gelen misafirler için hatıra nesneler satan bir mağaza var. burada alışveriş yapmak mümkün. formalar ve küçük objeler var. anahtarlık ve buna benzer şeyler. gelmişken param nasip olsun diyenler için biçilmiş kaftan. fiyatlar da o kadar uçuk değil..

işte böyle efendim croke park'a yaptığım gezi sırasında gördüklerim. eğer spor konusunda ilginiz varsa ve irlanda'ya yolunuz düşerse buraya uğramadan dönmeyin. eğer şanslıysanız da bir maça denk gelirsiniz. bu da işin kaymağı olur..

unutmadan;

"güzel futbolcu golden sonra tribüne koşandır.."

bakkala ekmek almaya gidiyorum diye çıkıp 50mm lens alıp gelmek

2011-09-29T11:58:00.000-07:00

eğer fx format bir makineye sahipseniz, lens konusunda hem zamana hem de paraya ihtiyacınız vardır. böyle durumlarda da elinize geçen fırsatlarda sabit lenslere düşük maliyetlerle sahip olmak belki de en iyisi. en azından benim için öyle. sürekli lens fiyatlarını takip eden, illa şu lense sahip olmalıyım diye deli divane olmayan benim bile bir 50mm lense ihtiyacım olması çok doğaldı. ve doğa kanunlarını yine yerine getirdi..

yalan yok tek derdim geniş diyafram aralığıydı. elimdeki nikkor 24-120mm f/3.5-5.6G IF-ED VR lensin derinliği ne yazık ki tatmin edici boyutta değil. ha bu o lensimi sevmediğim anlamına gelmesin. kendisi ilk gözağrım olması hasebiyle büyük bir yere sahip. kaldı ki yukarıdaki ve aşağıdaki fotoğrafları da onunla çektim. canım benim yaa. sevişiyoruz zaman zaman..

nikon nikkor 50mm f/1.8D nikon'un bir efsanesi. aslında bütün lens üreticilerin kendine has bir efsanesi desek daha doğru olur. çünkü sabit lensler içinde 50mm, geniş diyaframda kullanılan en popüler lesnlerden biri. belki de en çok talep göreni..

böyle olunca da bir 50mm edinme zamanımın geldiğini düşünüp alıverdim. aslında nikon'un fx makineler için kullanılan lensleri içinde fiyatı en uygun olan lensi bu. gerçekten de çüzi bir fiyata sahip olabiliyorsunuz. hala düşünen varsa hiç durmasın derim..

bu baykuşun adını koymadım daha. öylece takılıyor rafta. ha ben lensten bahsediyordum di mi? gece çekimleri de iyi; malum geniş diyafram aralığı. daha gece çekimi yapamadım ama kullananlar böyle diyor. bir ara yapacağım. o zaman haber veririm..

gördüğümüz gibi devler ülkesinde de yeni rakı tercih ediliyor. aslında bir çok fotoğrafçı da bu lensi kullanıyor. mesela new york'ta yaşayan arkadaşım Güney, new york'un karını-kışını anlattığı yazısında da bu lensi kullanmış. hatta bunda da..

burada bir parantez açmam lazım. şuan adb'de "occupy wall street" adı altında bir başkaldırı var. evet, bildiğiniz bir başkaldırı. ezilmeye, daha doğrusu içinde bulunduğumuz duruma veremediğimiz tepkinin tam da yapılması gereken şekli. konuyla ilgili olayların içinden birinin gözlemleri var. donuz.com'dan Güney Cüceloğlu ve "Times Square İşgal Altında"..

konuyla alakası yok belki ama ben küçükken annem balkon yıkadıktan sonra emekliye emekliye balkona gider, yerde kalan balkon sularını içermişim. annem bunu bütün ailenin toplandığı meclislerde halen anlatır. sizden saklım gizlim yok, sizde bilin istedim.

nikon.com

böyle işte efendim. 50mm'lik bir lensin ilk dakikalarda gösterdiği performans bunlar. inşallah uzun yıllar devam eder birlikteliğimiz. ciddi düşünüyoruz. ailelerimiz tanıştı zaten. artık hayırlısı diyoruz ikimizde. yazıyı bilim insanı Meren'in bir yazısınnda söylediği bi' sözle bitirmek istiyorum; (şimdi hangisi olduğunu hatırlayamadım)

50mm lens bir markanın namusudur..

bir süre sonra gelen edit: meğersen yukarıdaki sözü meren söylememiş. sözün orjinali ekşi sözlük'teki bu entry'de geçmekteymiş. meren'in günlüğüne de onur yılmaz eklemiş. hayır meren'in günlüğünde okuduğumu biliyordum; lakin meren söylememiş de başkası söylemiş. demek başkası söyleyince ben meren söyledi sanmışım. eğer başkasının söylediğine inansaydım kesin başkası söyledi derdin. neden demeyim. demek ki meren'in günlüğünde okuyunca meren söyledi zannettim. (bzk: vizontelete'de ki piriket sahnesi)

2.edit: gece çekimleri sonrası..

gece çekimi filan #1

gece çekimi filan #2

yağmurlu bir iskoçya sabahında "edinburgh" nasıl denirmiş gidip yerinde öğrenmek

2011-09-01T05:46:00.000-07:00

aslında herhangi bi' gün iskoçya'da uyanmaktır bu.

sutyen kullanmayan memeli hayvan 08.01.2011 09:31

seyahat fikrini size anlattığımda irlanda'nın bu kadar güzel olacağını düşünmemiştim. ta ki iskoçya'nın onunla yarışacağını görene kadar. aslında iskoçya'nın derken edinburgh'un desem daha doğru olur. çünkü glasgow'u değil de edinburgh'u seçmemin belli başlı nedenleri vardı. bunların başında elbette ki kulaktan dolma bilgiler gelir ve her zaman olduğu gibi de sözlüğün bana söyledikleri :) malum onsuz bir seyahate çıkamıyorum. tıpkı irlanda'da hilal ve david'in bizi misafir etmesine aracı olması gibi..

irlanda'dan edinburgh'a aer lingus havayolu ile geçtim. aer lingus irlanda'nın ulusal havayolu ve gerçekten de fiyatları ile sizi kendine bağlayabiliyor. londra'dan dublin'e 10€'ya, dublin'den edinburgh'a da 22€ ya bilet bulabiliyorsunuz. bakıldığında gerçekten de güzel fiyat. karayolundan haz etmeyen bünyeler için oldukça mantıklı bir seçenek. kaldı ki eğer dublin'den edinburgh'a gitmek isterseniz karayolundan sonra bir de denizyolu kullanmanız gerekir ki bu da maliyetin kralı demek. benim gibi maliyeti en ucuza getirmek için çabalayan bir bünye için de gereksizliğin dik alası diyebiliriz.

aslında edinburgh'u anlatmaya başlamak onu tarihine inmeyi gerektirir. çünkü şehir tamamen bir tarih mirası gibi. her tarafından tarihi edinburgh kalesini görebiliyorsunuz ve sadece bu değil. şehirde bir çok tepe var ve bu sadece edinburgh kalesi için de değil;

ingiltere kraliçesi elizabeth teyzemiz birleşik krallık toprağı olan yani tapusunu elinde bulundurduğu iskoçya'yı her ziyaret ettiğinde bu küçük kısmını görebildiğiniz (sebebi sarayın içinde fotoğraf çekmenin yasak olması) sarayı kullanıyormuş. elizabeth teyzemiz her senenin eylül ayında bu saraya gelip iskoçya'nın zengin aile eşrafına bu bahçede büyük bir yemek veriyormuş. şu kafasındaki tüylü şapkası ile..

burası da o bahsettiğim tepelerden biri. tam karşıda görünen tepe de meşhur edinburgh kalesi işte. girişi biraz pahalı. şehri bunun gibi tepeden görmek, tarihi bir kaç eserin yanında top tüfek de göreyim diyen biri için biçilmiş kaftan. giriş 30£ ve haftasonları inanılmaz kalabalık. irlanda'dan iskoçya'ya 20€ ya geldiği hatırlatmama gerek yok sanırım..

görüldüğü üzre şehir yüksek taş kulelerin gölgesinde bir taş lahit gibi. altında yatan tarihin bir nevi ipuçlarını verir gibi size. tabi bakmayı bilenler için.. iş böyle olunca size her kulenin acaba neden yapıldığını anlamaya çalışırsınız. çoğu sarayların bir parçası ya da kiliselerin çan kuleleri. iş böyle olunca da onlara çıkmak imkansız hale geliyor.

edinburgh yılın neredeyse her ayı gerek ingiltere'den gerekse dünyanın bir çok yerinde turist alıyor. bunda ilk başta dediğim tarih unsurunun büyük bir etkisi var. günün her saati okullarının amblemlerinin basılı olduğu sırt çantaları ile dolaşan öğrenci gruplarını görmek mümkün.

şimdi turist akınını tarihe bağlayan benim olayın gerçekliğini gün yüzüne çıkarma zamanım geldi. evet itiraf ediyorum; iskoçya/edinburgh bir viski cenneti. şehrin her yerinde irili ufaklı viski tadım mağazaları var. bunları ziyaret etmemek gerçekten de imkansız gibi bi' şey. fiyatları viskinin damıtma özelliğine ve üretim tarihine göre değişiyor; ama ortalama fiyatları 5£ ila 10£ arasında değişiyor. "ben viski içemem" diyen birinin bile o güzel is kokusundan etkilenmemesi çok zor. o yüzden ön yargılı gitmeyin derim..

elbette sadece turistler için değil bu durum. şehrin yerlileri de biten mesai sonrası bu viski shoplara uğramayı adet edinmişler. hak vermemek elde değil..

yemek konusunda biraz eksi not aldı diyebilirim aslında benden. tamam vedat milor değilim; ama benim de damak tadım var ve bir yemek için o çok para verecek kadar zengin değilim. şehir küçük olduğundan yemek konusunda çok fazla alternatifiniz yok diyebilirim (belki de bana öyle geldi bilemedim şimdi..) kaldığım castle rock hostel'in (ki giderseniz tavsiye ederim. eski bir iskoç şatosunun içine kurulmuş bir hostel. free interneti de var :p ) mutfağı çok kullanışlı olduğu için her zamanki gibi kendi yemeğimi kendim yaptım. oh mis..

iskoçya'ya gittiğiniz tarihe dikkat etmekte fayda var. çünkü yağmurun kol gezdiği bir ülkede öyle elinizi kolunuzu sallayarak dolaşmanız biraz zor. yağmur yağmaya başladığında durması çok uzun sürebiliyor. bu da şehri keşfetmeniz için size engel olabilir. bu yüzden yaz aylarını seçmek daha mantıklı olur. siz siz olun gideceğiniz tarihi yaza getirin ya da yanınızda yağmurluk götürün;

tıpkı bu ablamızın yaptığı gibi. allah boy vermiş maşallah..

işte böyle efendim edinburgh'un aklımda, fikrimde bıraktıkları. ingiltere'ye gittiğinizde eğer imkanınız varsa görün derim. çünkü ingiltere mirasına şahit olmak için kesinlikle görmek şart.

elbette viskileri için de..

dünyanın sonuna gidip uçurumun kenarından yeryüzüne bakmak

2011-08-19T06:17:00.000-07:00

bazı hikayelere devam etmek aslında onları tekrar yaşamak gibi. sürekli aynı masalı çocuğuna anlatan anne tadında. onun uyumasını istemekten öte, izlemeyi yeğleyen. onun mamasının sıcaklığını elinin üzerine döküp anlamaya çalışan anneler bunlar. hazır bezlerin icat edilmediği dönemlerde o naylon bezleri yıkayan, sobada ısıttığı suyla bir de. soğuk çeşme suyuyla..

konu buraya nereden geldi bilmiyorum; lakin fırsat buldukça yazmamdan olsa gerek araya giren zamanda yaşadıklarım anlatacaklarımı da etkiliyor. (bkz: ben bugün bunu gördüm)

irlanda'nın üzerimdeki yükünü atma zamanım geldi de geçiyor. döneli neredeyse bir aydan fazla olacak; ama ben halen bitiremedim irlanda'yı. kısaca bu son yazı, irlanda hakkında. hilal ve david'ten ayrıldıktan sonra, onlara ortalama üç saat süren bir seyahatle cliffs of moher'e ulaştım. iş bu yazı da orası için yazıldı efendim; irlanda'nın en güzel kayalıklarına yani..

irlanda'nın en batısında, dünyanın en sonundadır burası. insanların aklına irlanda deyince ilk gelen her zaman guiness ise, ikinci gelen de hep cliffs of moher'dir. atlantik okyanusu'na dönüktür yüzü. irlanda'nın dublin'den sonra turist çeken en popüler mekanı aynı zamanda. mevsim farketmeksizin senenin her dönemi yüzlerce tur otobüsü görmek mümkün. doğasına ve kültürüne önem veren her millet gibi irlandalılar da burasını çok güzel korumuşlar. girişi 3€ gibi komik bir ücret (öğrenci kartınız varsa). bu fiyata araba park yeriniz de dahil aynı zamanda. içinde size burayı anlatan bir müze ve fotoğraf galerisi, cafe ve restorant da mevcut. (free internet de var. hihi)

aslında fotoğraf çekmek için bir geniş açı, bir de zoom lense ihtiyaç duyan fkh; zoom lensini daha alamadığı için biraz buruk ve hüzünlüydü bu seyahatte. cliffs of moher'de de bunu bir kere daha yaşadı. ağladı, ağladı, çok ağladı.. (diye duydum ben)

yükseklik korkusu olanlara tavsiye etmem şahsen. çünkü hakikaten insanın başını döndüren bir havası var buranın. kayalıkların boyu kimi yerlerde 164 m'yi buluyor. (bkz: küsürlü sayı veriyim de salladığım belli olmasın) benim pek ilgimi çekmese de "harry potter and half-blood price" filminde de kullanılan bir mekan olması hasebiyle pek bir ünlenmiş filmden sonra. 'ah çılgın harry! nasıl da uçuyor o çalı süpürgesiyle değil mi?'

normalde böyle bir şey yok tabi! yani öyle çalılıkların üzerine çıkıp gezmek filan. bu fotoğrafın üst kısmında gördüğünüz kişi ya da kuruluşlar tamamen hayal ürünüdür yani. ta ki görevli gelip; "inan lan aşağı! getirmeyin beni oraya.." diyene kadar. (hayır bana dedi oradan biliyorum)

dediğim gibi bu doğal alan belirli bir sınırla çevrili. yalnız insanlar sınırları zorlamak için elinden geleni yaptığından, bu sınırlar biraz daha genişlemiş. dikenli tellerin altından atladıktan sonra sizi çok farklı bir dünya bekliyor. işte bu yüzden de bundan sonraki fotoğraflar biraz daha ürkünç! sonra "yok ben duymadıydım", "valla ben fotoğraflara bakıp geçiyorum, yazıları okumadım" filan demeyin. -ki yapanlar var biliyorum, hepsinin raporları geliyor bana-

dikenli tellerin ardında böyle bir manzara var işte. insanların yürüdüğü kayaların oraya doğru gittim ben de. macera aradığım için filan değil; "sadece ne varmış orada bi' bakıyım hele" dediğim için. en son bunu evin kilerine girmeden söylemiştim, annem terlikle kovalamıştı. çocukluk işte..

insanlar uçurumun kenarına geldiklerinde aşağı bakmak için kayalıkların kıyısına doğru ilerliyor. bu işin en stresli kısmı da bu zaten. en kenardan aşağı bakmak emin olun çocuk oyuncağı. ama o kenara gitmek! işte bütün mesele bu..

ne yani sen oraya kadar gidip aşağı bakamadın mı fkh? haha korkak, korkak..

diyen arkadaşlara birazdan günlerini göstereceğim, beklesin onlar. ondan önce bir kaç fotoğraf daha..

küçükken mahalledeki en yaramaz çocuklardan biriydim üzerinize afiyet. yalan yok, bir çok kişi eve gelip şikayet ederdi beni anneme. lakin bu yaramazlığın bazen de faydaları vardı. evinin anahtarını kapının üzerinde unutup dışarı çıkan yurdumun saf anaları, kapıyı açmam için beni açık pencerelerin birinden içeri salarlardı. kendimi rehine kurtarmak için eli silahlı adamların dolu olduğu eve girer gibi hisseden ben (hisse gel), girip kapıyı açardım. beni çok yaramaz diye anneme şikayet eden; o otoyol kenarında ebegümeci toplayan yurdumun cefakar anneleri, kapıyı açar açmaz "afferin benim oğluma, maşallah nasıl da maharetli" deyip bayramdan kalma bir şeker bile vermeden geri sokağa gönderirlerdi. lafı şuraya bağlıcam; ben de gittim dünyanın sonundaki o uçurum kenarına. hem bi' kere bile korkmadım. yaa!

şu amerikan filmlerinde, filmin asıl çocuğuna okulun kabadayısı "korkak tavuk" deyince bizimkinin kafası atar ya; işte onun gibi bir şeydi benim ki de. gerçi kimse bana "korkak tavuk" demedi; lakin ben varımı yoğumu ortaya koyup gittim oraya. (yazar burada az da olsa korktuğunu belli etmemek için "varımı yoğumu" kelimesini kullanıyor)

uğur'un (ki sadece iş arkadaşları ona "sutyen kullanmayan memeli hayvan" der) kendini çektiği fotoğrafları da gördükten sonra bu yazının da bittiğini rahatlıkla anlayabiliriz sanırım. böyle geçti efendim irlanda'nın en güzel yerlerinden birindeki maceram. böylelikle irlanda ile alakalı anlatacak bir şeyim kalmadı, detaylar dışında. onlar da zaten işin raconu; yediğim, içtiğim hesabı..

sırada iskoçya var, edinburg daha doğrusu. sonrasında neresi oluru konuşmaya başladım ben. zamanı gelince size de söylerim.

işte böyle efendim; dünyanın sonuna gidip uçurumun kenarından yeryüzüne baktım. gördüklerim bunlardı, çektiklerim de..

nefesimi tutuyorum şimdi ben, ne kadar tuttuğumu siz sayın diye.

şimdiden baya bi' oldu haberiniz olsun..

irlanda üzerine iç geçirmeler "bir kadın, bir erkek ve üç kedinin hikayesi"

2011-08-06T04:39:00.000-07:00

irlanda'ya gitme sebepleri arasında guinness'i anlatırken onun sebeplerin arasında sadece biri olduğunundan bahsetmiştim. ikincisi için biraz daha beklemek istedim aslında. hayır anlatırım, çokta iyi yaparım bunu; lakin beklemek artık can sıkmaya başladı. bir an evvel anlatmam lazımdı sizlere..

ben de o yapıyorum, fazlasını değil. minnet borcumu böyle ödedim. meshudum..

eski bir hikaye der ki;

- irlanda'ya gitmeden önce her zaman yaptığı gibi sözlükte dolanıp dururken gözüne çarpan bir bilgiyi entari şekilde sözlüğe yazan sutyen kullanmayan memeli; bir kaç gün sonra sözlükteki mesaj kutusunda bir mesaj görür. "bu sene buralarda mevsimler çok iyi gitmekte, sanırım sizin 15 derece dediğiniz sıcaklık biraz düşük olmuş"

ve olaylar gelişir..

sözlükte tanışmamızın, benim ona irlanda ile ilgili aklımdaki soruları sormamın üzerinden 43 saat geçmeden, irlanda'da kalacak yer için fazla düşünmememi beni misafir edebileceklerini söyledi. böyle zamanlarda insan kendini çok iyi hisseder. ben bunu aslında daha önce de yaşadım; lakin onlar biraz daha samimiyetten uzak ve yalındı. ben böyle bir teklifin arkasından muhteşem bir çiftin çıkacağını, onların böyle misafirperver olacağını, benim aklımın fikrimin birazını orada bırakacağımı hiç düşünmezdim. öyle oldu efendim. ben onlara misafir oldum, onlar da hayatıma. sonra ben kalkıp döndüm; lakin onlar hala burada..

insan gurbetteyken çok şey özler. kimisi annesinin yaprak sarmasını, kimisi babasının dizinde yatıp onun saçını okşamasını, kimisi de memleketini, taşını toprağını.. bunları konuşurken en çok simiti özlediğini söyledi bana. bildiğimiz gevrek, çıtır çıtır simiti. tabi böyle duydulara aşina olan ben giderken ne yapıp edip simit götürmek için çalışmalara başladım. ve götürdüm de :)

onlardan bahsediyim size biraz. bir kaç sene önce irlanda'ya gönüllü bir hizmet için gitmiş, oranın doğasına, insanına hayran kalmış, bahçedeki çileklerden reçel yapabilen (bkz: fotoğraftaki çilek reçeli) kedi sever bir iyi insan. adam ise; aradığı aşkı ülkesine gönüllü hizmet için gelmiş, yüzündeki gülücüğü hiç kaybetmemek için onu yanına alan, aşık başka bir iyi insan..

hikayelerinden değil de orada yaşadıklarımdan bahsedeceğim aslında. iş bu yüzden fotoğraflara düşüyor iş. ben sözü onlara bırakıyorum. arada lafa girip bir kaç kelam ederim..

çok güzel bir kahvaltıydı. simite olan hasret sanırım buradan belli oluyor :)

böyle güzel bir eve misafirliğe gittiğinizde karşınıza taşlarla örülü, küçük pencerelerinden dünyanın en güzel bahçesi görünen, irlanda tarihine tanıklık etmiş bir yapı çıkarsa ne yaparsınız? donup kaldım ben.. çünkü elinizden başka bir şey gelmiyor, sadece öylece kalıyorsunuz..

irlanda kurtuluş örgütü ira'ya kısa bir süre barınak olmuş bir ev burası. ev sahibi o tarihe saygısından şöminenin hemen arkasındaki duvarda kazılı yazıların hepsini değil de sadece bir kısmını taşlarla kaplamış. yakından baktığınızda ira'nın izlerine rastlayabiliyorsunuz..

eve hayran olduğumu söylemiştim. dar bir koridordan üst kata çıkıyorsunuz. ve..

ahşap binaya yakışan tek şey sanırım ahşap! beyaz, sade ve bir o kadar da muhteşem..

özlem.. (yazar burada sessiz kalma hakkını kullanıyor)

çalışma masanızın penceresinden böyle bir manzaraya bakıyor olsanız ne yapardınız? arka sıralardan kısa siyah saçlı bir kız parmak kaldırıyor o sırada. hem de "lütfen beni kaldırın örtmenim" dercesine. öğretmen dayanamayıp onu kaldırıyor koca sınıfta. cevap doğru; "kitap yazarım.."

evin bahçesinden açılmışken bahis. ben cebimdeki son kuruşa kadar yatırıyorum buranın yeryüzündeki cennet olduğuna. yalan mısır'da bir piramite gizlenmiş o zamanlar. çıkaranlar lanetlenecekmiş. düşman başına..

yağmur yağar malum irlanda denen memlekette. çok yağar hemde.. (gerçi yazar oradayken pek karşılaşmadı bu durumla; lakin yine de bilmektedir ortaokul coğrafya dersinden) iş bu yüzden de pek bi' bereketlidir bu topraklar. yeşil ve tonlarına dair destanlar yazılmıştır. okudum ben, oradan biliyorum..

şahsen ben misafirliğe değil de bu bahçenin fotoğrafını çekmek için gitseydim oraya, bu el arabasını kesin koyardım. gerek bile kalmamış.. üzerinde oynamaya gerek bırakmayacak kadar kusursuz..

"bu tam hitchcock filminden çıkmış bir sahne gibi. kusursuz.." dedi kadın. sonra neye uğradığını şaşırdı erkek. onun baktığı gözle bakmaya başladı sonra. bir alfred filmi getirdi gözünün önüne. evet aynen öyleydi.. bu bir alfred joseph hitchcock filmi sahnesiydi..

bunlarda kedileri. toplamda üç taneler ama bir tanesi objektifleri pek sevmediği için bu fotoğrafta kaçarken yakalandı :) ayrıca bu durum erkeğin her gün yaşadığı bir mesai. erkek sabah kalkar, işe gitmek için arabasına yönelir. arabasını hareket ettirmeden önce ilk işi altındaki üç adet kediyi dışarı çıkartmaktır. kediler ısrar eder, erkek oldukça kararlıdır. erkek kazanır. kediler pes etmez..

o kaçanı ancak yemek yerken yakalayabildim. malum açlık bu başka bir şeye benzemez :)

burası erkek'in atölyesi. aslında asıl mesleği marangozluk. ağaç işlerinde tam bir usta. ama özünde o bir sanatçı. atölyesinde bir insan bunları nasıl yapabilir diyebileceğiniz ağaçtan heykeller yapıyor..

bir ağaç kütüğü üzerinde insan yüzü figürü görmek çok garip bir his. darvin insanın maymundan geldiğini söylesin dursun, ben erkek'e inanıyorum..

***

*** (ve alfonso yerini alır)

***

erkek irlanda'nın iç kısımlarında westmeath denen bölgede yer alan mullingar'a yakın bir kasaba'da yaşıyor. bütün irlanda gibi burası da muhteşem bir doğaya sahip. eve yakın belvedere house garden&park'ı ziyaret etme şansını bulan fkh deklenşöre çok basmış olacak ki size bunları göstermeden edemedi.. :/

özel bir işletme burası. muhteşem bir gölün kıyısına kuruşmuş kusursuz bir doğa parkı. içindeyken saatlerin nasıl geçtiğini anlamayabilirsiniz. bu yüzden sabah erken gitmekte fayda var; çünkü gezmekle bitecek gibi değil..

***

parkın girişinde sizi böyle bir sanat eseri karşılıyor. bunu görünce anlıyorum ki westmeath'te sanata olan ilgi sadece erkek ile sınırlı değil. bu ağaçtan heykel o bölgede yapılan festivallerin (ki ağustos ayı irlanda için festival ayıdır ve uğur bu irlanda'ya ne yazık ki bir ay önce gitmiştir) birinde yapılmış. parkı gezerken buna benzer bir çok heykel görmek mümkün. ("mümkün" kelimesi "imkan" kelimesinin ism-i mef'ul'üdür. osmalıca dersleri VI. bölüm)

***

bütün gezi boyunca o gölün etrafındasınız. kimi zaman dinlenmek için banklar, kimi zaman da gökyüzünü dahi göremeyeceğiniz sıklıkta ağaçlar..

abimle ilk kavgamızın üzerinden kaç sene geçtiğini hatırlamıyorum. yalnız ne için kavga ettiğimiz konusunda bu kadar unutkan olmadım bi' türlü. eğer sizden üç yaş büyük bir abiniz varsa onun söylediklerini yapın derim. şahsen ben yapmadım bi' kere olanları gördüm. sizi kanepeyle duvar arasındaki boşluğa sıkıştırıp kafanıza yastıkla vurur. yapar bunu..

***

sonra onun fotoğraflarını çekmeyerek öç almaya başladım ondan. ohh canıma değsin diyebilmek için çok güzel bir fırsat gibi geldi kendi adıma. lakin onun bundan haberi yok. bunun ne anlamı var bilmiyorum ama yine de kafama yastık vurmasından kurtuldum :)

***

(iş bundan sonraki fotoğraflar niyetli olduğum için ağzım sulanarak yazılmıştır. günahı yazara ait olup, kimse töhmet altında değildir. aslında yazar burada bu blogda yazısını okuyacak bir avuç insan için ne kadar fedakarlık yaptığını göstermekte, onlar için muhteşem yemek fotoğraflarını nasıl da cüretkar bi' şekilde yayınladığını söylemek istemektedir. allah kabul etsindir, amin!)

bütün gün gezen bünye acıktı haliyle. akşam yemeği için seçilen mekan elbette ki o muhteşem bahçe. masa kuruldu, örtüler serildi, sandalyeler filan hepsi tamam. artık sıra yemeklerin güvenli bir şekilde masaya taşınmasında. bu kutsal görev için kral en güvendiği askeri olan uğur'u seçmişti. herkesin gönlü ferahtı, hepsi huşu içindeydi.. (yersen)

hani ben ki yemek yemeyi değil de, yemek yapmayı seven ben bile deliler gibi yedim. tıka basa yemek yediğim nadir akşamlardan biriydi hatta. vedat milor lezzet için 10, fiyatlar için için 0 (çünkü bedavaydı), mekan ve içecekler için de 10 puan verdi bu güzel akşam yemeği için. (iş bu son cümleden sonra saate bakıldı ve iftar için tamı tamına 6 saat 13 dakika kaldığı görüldü. yazar içinde bulunduğu durumu kimlere anlatsaydı, hüzünlüydü ve oracıkta açıktan yığılmak üzereydi..)

..mailleşiyoruz halen. bir gün kadın ve erkeği istanbul'da misafir etmek için gün sayıyoruz da diyebilirim. olmadı bi' kere daha düşer yolumuz irlanda'ya. hem o zaman kediler de büyümüş olur, hem belki biraz yağmur, biraz daha baileys filan..

böyleydi efendim bir gün bir gece süren; lakin uzun bir hikayeye mazhar olmuş anımız. bu sefer tek farkı; yazana değil de yazdırana baktıran.

FKH iki güzel insan ve üç kedinin dünyasından bildirdi..

arthur guinness'in mirası için irlanda'ya gitmek ve mirasın köpüklü bir bardak guinness çıkması

2011-07-27T03:27:00.000-07:00

normalde bir ülkeye gitmeyi planlarken o ülkenin meşhur olan herhangi bir şeyinin olup olmadığına bakmam. beni alakadar eden kısmı o ülkenin türkiye'den vize isteyip istemediği (istese de sorun değil gerçi), uçak bileti fiyatları, ülke içi ulaşım alternatifleri ve fiyatlarıdır. irlanda - iskoçya seyahatini planlarken bunun biraz dışına çıkmak zorunda kaldım. normalde etrafında gecenin bilmem kaçında sadece et yemek için bolu dağındaki et lokantalarına giden insanlar olduğu için; bir ülkeye bir şey yemeye, bir şey içmeye gitmeyi pek yadırgamam. yemek yemeyi değil de yapmayı tercih eden bu beden irlanda'ya gitmeyi bir iki şey için çok istedi. bunlardan biri de işte buydu efendim; guinness..

@google

bira içmek değil de denemek konusunda bi' zaafım var. "uzun yıllar içmemiş bir bünyenin (26 yıl) ne oldu da böyle zaafı oldu? diye soran bir insana; "haydaa şimdi yaşımız ortaya çıkacak dur allahını seversen" demek gelse de içimden, böyle bir zaafım olduğu için ne yalan söyleyeyim mutlu ve meshûdum..

yazarın yaşı = alkol almadığı yıllar (26) + kadınların nasıl olur da gözlerinin içine kalem sürmesini anladığı anın ışık hızıyla çarpımı

yani;

yazarın yaşı = 26 + ∞(sonsuz) x 30000* km/sn *değerler ortalama olarak alınmıştır

irlanda'ya özellikle de dublin'e gidince "guinness" müzesini gezmemek olmaz dedim elbet. zaten şehre indiğinizde sizi karşılayan büyük guinnes tabelaları işin merkezine geldiğinizi, artık kaçışınızın olmadığı ve ne iyi edipte geldiğinizi size anlatır cinsten. anlıcanız kurtuluşunuz yok! siz artık guinness'in ana vatanındasınız..

bira gurmesi değilim ben. şimdi size bu bira şu şekilde yapılır, söyle malttır, dünyadaki en iyi draft biradır filan demicem elbet. sadece dublin'i dublin yapan guinness ve onun şehrin neredeyse üçte birlik kısmını kapsayan fabrikasına yani guinness storehouse'a şöyle küçük bir tur attırmaya geldim. fazla kalmadan gidicem zaten, ocakta yemeğim var..

yukarıda gördüğünüz kahveye benzeyen şeyler aslında arpa! bizim bildiğimiz altın sarısı renginde değil ama. guinness'e o kapkara rengi veren kavrulmuş arpa. guinness'i ilk içtiğinizde size hafızanıza kazılı bir tadı çağrıştırır; kahveyi. bu aslında bardağı ağzınıza götürdüğünüzde dudaklarınızın ve dilinizin değdiği ilk şeyden, yani o ünlü köpükten ileri gelir. guinness'e o muhteşem tadı veren buğdayı yukarıda gördüğünüz renge gelene kadar geleneksel yöntemlerle kavurmaları ve yine ilk günden bu güne kadar hiç bozulmadan gelen yöntemlerle son halini aldırmalarıdır. suya çok önem verirler mesela. su tüm irlanda için olduğu gibi guinness için de büyük bir değerdir..

buğdayın ve biranın saklanması, daha sonra da taşınması yine geleneksel yöntemlerle yapılır guinness'te. onlar buğdaylarını tamamı kendi imalatları olan bu ahşap varillerle yaparlar. onlar için varilleri en az biraları kadar önemlidir. bunu da size müzenin her yerinde göstermekten asla çekinmezler..

müze aslında bir bira müzesi için oldukça büyük. tamı tamına beş katlı. size ilk kattan başlayarak biranın nasıl yapıldığını anlatır. ilk katta buğdayı anlatır, ikinci kata geçince buğdayın kavrulmasını - suyu vesaire, üçüncü katta.. bu böyle yedinci kata kadar böyle devam eder.

şimdi sıra asıl meselede; yani guinness'in nasıl doldurulacağına dair aldığım kursta ve sonunda bana verilen sertifikada :)

gruplar halinde içeri alınmakla başlar bu kurs efendim. gruptaki kişi sayısı 8 ya da 9 kişidir. kapıda adınızı ve soyadınızı sorarlar. türkiye'de olsa şahsen vermekten yana değilimdir; lakin güzelim irlanda'da ne olabilir ki diyiveriyor insan..

sonra bu şeker abimiz başlıyor anlatmaya. bardağı nasıl tutacağınızdan başlıyor ilk. 45 derecelik bir açı oluşturmak şart! sonrasın da zaten bütün maharet sizde.. (itiraf ediyorum o an bendeydi :p )

ikişerli gruplar halinde başlarsınız doldurmaya. ekranda sizi yakın olan hanım kızımız burada diğerine bariz bir fark atıyor bira doldurmada. sanırım bi' barda filan çalışıyor :\ diğerinde bariz bir beceriksizlik görünmekte. bizden taraftaki hanım kızımın bardağa bakarken, diğeri karşısındaki kulpa bakıyor. allah ıslah etsin ne diyim..

durdurma işlemi hızla devam ediyor..

(bu arada fotoğraflar arasında böyle kısa yazılar yazmak çok güzelmiş :p )

doldurma işleminde önemli olan bardağı ağzına kadar doldurmamak. çünkü guinness'i bardağa doldurmak iki aşamadan oluşuyor. ilki yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz ilk kısım. yani türk tabiriyle; üzerinde bi' dudak payı var. tabi silikonlu ya da silikonsuz oluşu etki etmekte. bunu kursta söylemediler, ben kendim ekledim :)

ikişerli guruplar halinde veriliyor demiştim ya kurs? demedim mi? yahu dedim ya! çık yukarı bi' iki paragraf orada yazıyor. yani insanı kendinden şüphe ettirirsiniz valla.. neyse guinness'e dönelim. yönümüz o taraf olsun. hep ona bakalım. sevelim onu, bıdık bıdık yapalım. hımm yapalım..

edit: yazar yazısını ikinci okuyuşunda burada saçmaladığını kabul etti!

farkındaysanız yukarıdaki dört adet guinness'in dördünün de rengi birbirinden farklı. sebebi dolduruluş sırası. demiştim ya guinness'i doldurmak iki aşamadan oluşur diye (bunu dediğime eminim); işte ilk aşaması bu şekilde son bulur. mesela bizden taraftaki açık renkli bardak en son doldurulan. diğer taraftaki de ilk doldurulan bardak. köpük yavaş yavaş yukarı doğru çıkar ve en son o siyah rengi alır..

sonra da bira doldurmak için kullandığınız kulp aşağı değil de yukarı doğru kaldırılır ve ikinci kısım yani dudak payının köpükle doldurulma anı başlar. şahsen fikrim de işin en zevkli kısmımın bu olduğudur :)

en sonunda da kendi doldurduğunuz koca bi' bardak guinness afiyetle içilir :) (buna türk ve dünya edebiyatında, ayrıca sinema tarihinde mutlu son denir. meydan larus 13. cilt)

bitmediiiii (vapurda neydü belirsiz şeyler satan adam nidası)

@google

işte guinness storehouse'un uzaktan manzarası. tepesinde bütün dublin tepeden gören muhteşem bir terası var. 360 derece dublin manzarası eşliğinde guinness'ini yudumlarken aşağıdaki gibi garip fotoğraflar da çekebilirsiniz :)

garip demiştim;

"storehouse" terimi geçmekte farkettiyseniz müzenin adında. etmediyseniz de yuh artık! kaç defa yazdım. ee o kadar para harcadık, tuttuk size müze yaptık bunun bir de akarı olmalı demiş elinoğlu. yapıvermiş güzel bi' guinness ürünleri mağazası..

şapkalar;

yine şapkalar :)

ve yine şapkalar..

her ne kadar benim modelliğim sadece şapkalara yönelik olduysa da mağaza da aklınıza ne gelirse vardır. çay altlığından tutun da banyo lifine, oyun kağıdından tutun da tırnak törpüsüne.. (maksat kafiye olsun)

işte böyle efendim bu adamın guinness hakkında aklında kalanlar. içtiği en güzel biralardan birine olan şahitliğini size aktarma çabası filan..

ha unutmadan;

iş bu yazı Arthur Guiness'e ve onun köpüklü siyah birasına adanmıştır..

irlanda üzerine iç geçirmeler "bir dublin hatırası"

2011-07-20T13:10:00.000-07:00

.

hamiş;

aslında bu sefer ki seyahatten bahsederken kullanacağım cümleleri çok fazla düşündüm. hatta hiç düşünmediğin kadar diyebilirim. o yüzden düşündüğüm hiçbir cümleyi değil de, sadece aklımdan geçenleri yazıyorum. baya bir fotoğraf var elimde, onlarla yazılacak bir çokta yazı elbet. sadece iş bu yüzden aklımdan geçenleri yazacağım diyorum ya, bakmayın siz bana duygumu da katıyorum..

ilk olarak tanıştırayım; bu şapkam alfonso. bütün seyahat boyunca onu ve beni bu şekilde çekilmiş onlarca pozda çokça göreceğiniz için böyle bir bilgi verme gereği duydum. o yok şimdi, kendisini gelirken orada bıraktım. "ben kalabilir miyim?" dedi; ayıpsın dedim. yeminle bak..

evet uzun süre önce planlanmış bir seyahatti bu. ucuza bulmak için çabalanan uçak biletleri, nerede kalırım acaba gidince merakları filan. hepsi geçti. geçti çocuğum yemin ederim geçti. gel sırtına havlu koyayım, baya bi' terlemişsin. viks sürüp gazete de koy anne! tamam yavrum gel. kıyamam sana..

pub kültürünün doğduğu ülkedir irlanda. insanları bir bununla övünürler (guinness ile birlikte tabi), bir de özgürlüklerini nasıl kazandıklarıyla. onlar; bir avuç toprağı kendilerine vatan yapabilmek için vermiştir mücadelelerini. en gururlu olanından hemde, en şerefli olanından. sadece bu yüzden bile saygın sonsuzdur kendilerine. öyleyse? bi pub'a gidelim birlikte..

böyle sokaklardan geçip gidilir dublin'de publara. bu bir gelenek filan değil, doğal bir olgunun gündelik hayata yansıması. irlanda insanı erken başlar içmeye. öğleden sonra ikindiye yakın saate başlar, yatsı namazından sonra da tutar evin yolunu. kültür bu ya, insanı da içine çeker o güzelim irish müziği. her pub'da yöresel müzikler eşliğinde içilen guinnessler filan. hayat ne güzel böyle..

bu irlanda'da ki ilk akşam yemeğim. tavuklu sandviçler yanında servis edilen güzel bir yeşillik ile başlangıç, sonrasında közlenmiş patlıcan, kabak ve domates eşliğinde, üzerine bolulu bir aşçının elinden çıkmış hissi verecek kadar bolca eritilmiş peynir, yanında da sandviçtekinden daha güzel bir salata daha. üzüm ve ananas müessemizin ikramı. afiyet olsun..

yükleyeceğim fotoğrafları seçerken bunu gördüm ve yüklemeden edemedim. guinness hakkında daha detaylı bir yazı elbette yazılacak; lakin o güzel akşam yemeğini şereflendirdiği için burada olmayı da hakediyor kendisi. (yazarın burada burnunun direği sızlıyor)

saat sanırım öğleden sonra ya üç ya da dört, beş yoktur! publar dolu. ben yemeğimi yerken içeriye giren herkes elinde bir guinnessle oturuyor koltuklardan birine. sonrası? sizi aşağı alalım..

bu fotoğrafları çekerken çok ama çok eğlendim. kostüm partisi kıvamında, suyu biraz fazla kaçmış hamur misali cıvık (cıvık bacım afedersin / bizimkiler dizisinde şirketteki çaycı amcaya ithafen), her ne olursa olsun neşeli..

bu ikisi çok fena :) ne kadar içtiler bilmiyorum ama çok eğlenceliler..

bir araya geldiklerinde daha bi' kuvvetliler. önüne gelenle sarmaş dolaş verilen pozlar, üzerilerindeki rahibe kıyafetinin altına giydikleri şortlar filan. burada ekranda görünen çıplak görüntüler sırasında kanalı değiştiren anne-baba giriyor devreye :)

bu kadar fotoğrafı çekebilmemin sebebi kaldığım hostelin bu barın tam üzerinde olması ve hostelden bara direkt bir iniş olmasıdır. yoksa pub pub gezdin diyemez kimse bana. havada gördüm şahitlerim var..

dublin'de okuyan oğlunu ziyarete gelmiş bir anne. normalde biz olsak üniversitede okurken yanımıza gelen annemizi şehrin gezilecek mekanlarına filan götürür, dışarıda da bi' yemek yer akıllı uslu evimize döneriz. ama işte bunların kanı kurtlu bacım, yerinde duramıyorlar ki! ille de pub, ille de..

guinness :)

gecenin ilerleyen saatleri. işlettiği pub'ı kapatmış, son sigarasını içen bir irlandalı. sahne artık onun. geç oldu kalkalım biz artık..

- yahu sahne adamın dedik girme araya!!

- tamam ne barıyosun! alla alla ya, yedik sanki.. :p

genelde bu tür yazılarda nerede kalınır, nerede yenir içilir, nerelere gidilir başlıkları altında bilgiler vermek gerekir. ne yazık ki ben bu tür bir çalışma yapmadım. gittiğim, gördüğüm, yediğim-içtiğim şeyleri anlatmak biraz daha mantıklı geldi hep. bir gün yolunuz irlanda'ya / dublin'e düşerse bir mail atın bana. ne yapalım diye sorun. işte o zaman belki birkaç tavsiyem olur size. şimdilik sadece dublin ile alakalı biraz bilgi vermek sanırım en doğrusu olur.

temple bar sokaklarıdır dublin'i dublin yapan. kutsal bilgi kaynağında da bahsedildiği üzere dublin'in nevizadesi. günün neredeyse her saati capcanlı. insanlar sokaklarda canlı müzik yapar. elinde bira olmayan insan görmek biraz zor. akşamları daha da bir güzel havası var elbet. aynen nevizade gibi..

sadece içmek için değil elbet irlanda pubları. buralarda size irlanda tarihi anlatılır çalınan müziklerle. duyulan her irish müziğinde bir kahraman edasıyla kaldırır kadehini her irlandalı. hakılıdır da, özgürlük onun kanında dolaşır. kalkan her kadeh, aslında bir başkaldırışın nişanesidir.

trinity colloge'e gidilir mesela. yüzüklerin beyefendisi'nin de tarif ettiği gibi içerisinde top oynanacak muhteşem mekanlar var. (yazar burada küçükken top oynadığı yeşilliklere gönderme yapıyor)

opsss! bu biraz asfaltlı olmuş :/

hah bu daha iyi oldu :)

bu gruptur favorim. sanırım 15-20 kişi kadarlardı. ellerinde büyükçe bir cd çalar, yanlarında şampanyaları dans etmekteydiler. içlerinde yaşlı bi' amcamız vardı ki hele; uzatsa elini, kalk dese kalkar dans ederdim o kadar. açaydı kollarını gitme diyeydi.. tamam sustum :p

ben yakından baktım bu abinin çizimine, gerçekten de başarılı..

sanatsal kaygı babında bir fotoğraf olması için koydum yoksa başka bir niyetim yoktur sevgili okur. düşün o kadar da açık sözlüyüm. beni pamuklara sarmalar sararım, yaparım bunu. hatta pamukta fasulye yetiştiririm. saçmalarım mütemadiyen..

normalde iskoçya'da görmeye niyetlendiğim; ancak irlanda'da da karşıma çıkınca dayanamayıp fotoğraflarını çektiğim etekli-entel iskoç erkekleri. kabul etmeliyim ki o etekler çok rahat olmalı :/

sanatsal kaygı dedim ağzıma tıktılar lafı. sokağın köşesini döndüm karşımda böyle bir manzara. sokak çekimi dicem; ama biraz daha farklı gibi sanki. hanım kızımız çeşitli pozlarla kendini objektiflerin o sonsuz dünyasına bırakıveriyor (büyük laf ettim sanırım burda).

pardon burda :p

tamam tamam burda. işin suyunu çıkartmadan irlanda hakkındaki ilk yazımı bitirme vaktidir efendim. yakın zamanda gelecek iki ya da üç yazı daha var. onları desteklemeyecek bir o kadar da fotoğraf elbet. dediğim gibi nereye gidilir, nerede kalınır gibi detaylı bir yazı değil bu. isteyen olursa elimden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışırım. hostel olsun, pub olsun biraz birikim sahibi oldum tabi. aslında daha çok uzmanlık alanım olan uçak bileti konusunda yardımcı olmayı isterim.

- londra > dublin uçak biletini 4 € gibi bir fiyata bulduğum için olsa gerek uğur değil mi?
- evet öyle de alfonso sen nerden çıtkın? bi dakika ya! alfonso..

(bkz: salak yemin ederim gerizekalı bu çocuk ya)

to be continued..

(eskiden tgrt'de "x files" dizisi olurdu cuma geceleri. en güzel yerinde bu yazı çıkardı, sinir olurdum. nasıl oluyormuş diye bi' denemek istedim. hihi..)

bir pub'da dans etmek için irlanda'ya, etek giymek için iskoçya'ya, kraliçe çağırdı diye de ingiltere'ye gitmek..

2011-06-21T13:14:00.000-07:00

aslında herhangi bi' gün iskoçya'da uyanmaktır bu. farkı yoktur az sonra okuyacağınız satırlardan. bir nevi; defalarca söylediğiniz bir şarkıyı tekrar söylemektir, ezber yapmaktır satır satır, iç çekmektir..

(sutyen kullanmayan memeli hayvan, 08.01.2011 09:31)

yukarıdaki bir kaç cümle aslında uzun senelerdir aklımda olan bir hayalin bir cumartesi sabahı dışavurumudur. öyle büyük hayalleri olmayan benim, elbet bir gün "yağmurlu bir iskoçya sabahına uyanması" üzerine kurduğu düşlerin, o düşlere mashar olmuş bedenlerin, senlerin, benlerin, bizlerin..

yol zamanıdır efendim, yolculuk zamanıdır. hani biraz gideyim de sonra gelirimlerin zamanıdır belki. tenefüste eve gidip beden dersi için üzerini değişen çocuk sevinciyle dolmaktır bendeki; hani şu kimsede olmayan evi okula yakın şanslı öğrenci tribi..

yakında çıkacağım ingiltere, irlanda, iskoçya seyahatinden bahsediyorum. zamanı çoktan gelmişte geçen bir seyahatten. sırt çantamı, çadırımı, uyku tulumumu ve elbette fotoğraf makinemi hazır ettiğim seyahatten. nasılda özlemişim o halleri; ucuz uçak bileti bulma çabalarını, kalacak yer ayarlarken çekilen sıkıntıları filan..

ingiltere aslında ilk durak. irlanda'ya gitmek için basamak olarak kullanılacak ilk durak. kendisine dönüşte biraz zaman ayırmak sözü verdik, bakalım tutarsak..

@dublin by google

dublin ile başlayan..

@westmeath by wikipedia

westmeath'de mola veren..

@cliffs of moher by google

cliffs of moher'de tavan yapmış..

@aran island by wikipedia

aran island'da kamp kuran..

@edinburg by landsend dj

edinburg'da kale fetheden..

@glasgow by tripadvisor

glasgow'da seyre dalmış bir maceradır bu sefer, merakımıza mazhar olan.

başlıkta anlattım aslında bu yolcuğunun amacını. eksiği olmaz; lakin fazlası olursa ne âlâ..

gidip dönene kadar (ki yazar burada biraz tereddütlü konuşmaktadır. çünkü dönmemek için önemli sebepleri de beraberinde götürmektedir..) burada kalsın bu yazdıklarım ve fotoğraflar. malum bu macerada bittiğinde daha güzellerine yer açmak için biraz aşağı kayacaklar..

FKH 21.06.2011 bir yolculuk öncesi daha..

merhaba! ben sarışınım ve menemenim kabuklu domateslerden yapıldı diye size hayallerimden bahsettim..

2011-05-17T12:58:00.000-07:00

yazılan destanların hangisinde kahraman olmak isterdiniz?

eski yunan uygarlıklarının birinde mi, uzak doğuda yaşananlarda mı, yoksa hiçbirinde mi. genelde kahraman olmak için ortada bir de olumsuz bir durumun olması lazım sanırım. o zaman bir kahramana ihtiyaç duyulur çünkü. o zaman gözler birisini arar, o zaman sebep doğar eli havaya kaldırıp "özgürlük" diye bağıran birine.

acı; tarih kahramanları asanlar tarafından yazılır..

laf özgürlükten açılmışken biraz deşmek lazım gelir yarayı. misal; sabah kalktığınızda lanet ediyorsanız o gün yapacaklarınıza, artık alıp gitme vakti gelmiştir başınızı. geç bile kalınmıştır hatta, vakti gelip de geçiyordur. ne kaybedersiniz ki. neyden eksik kalırsınız. yoksa uyandığınızda lanet ettiğiniz işinizden mi?

aslında yazdığım son cümlenin sonunda "soru işareti (?)" olmaması lazım. eğer siz o soru işaretini görüyorsanız, yani okuduğunuzda hakikaten sizde bir soru ifadesi uyandırıyorsa emin olun aslında dile getiremediğiniz bir sıkıntınız var. hatta sıkıntınızın ne olduğunu da söylerdim de. neyse..

ben bunları salık verdim kendime. şimdi biraz da olanlardan bahsedeyim izninizle;

hayatımda hiç gitmediğim bir köye çektim arabamı, yanımda bir şişe kırmızı şarap. evime nereden geldiğini bilmediğim tirbuşonu iyi ki de yanıma almışım dedim. bagajda kilim vardı. eskiye rağbet olsa bit pazarına nur yağardı dememe ramak kala, katranın kaynatmakla şeker olmayacağını anladım. abdal'ın horasan'ı geçtiğinde hala tarikattan bahsetmek filan garip geldi..

kalktım sonra. köy yeni yeni uyanmaya başlamıştı. doğal olarak ilk kahvesi açıldı köyün. çay söyledim. işin garip tarafı menemen de yapıyormuş kahvenin sahibi, yap dedim. kabuklarını soymadan yapmış domatesleri menemenin. yine de lezzetliydi. kepekli ekmekle yedim..

anlıcanız; neden böyle oldu ki demedim..

içtiğim en lezzetli çaydı sanki. kahvaltı için masamda yerini almış biberlerin hafif acı olması, sıcacık çayın her yudumunda daha da lezzetli hale geldi. peynirlerin dere otlu ve çeşnili olması, aslında pek haz etmesem de güneşin gözüme gelmesini bile bertaraf etti. düşünün, bir sarışının gözüne güneş gelmesini..

özgürlükten bahsetmeye çalışırken olmadık şeyler söyledim size. sarışın olduğumdan, haftasonu kabukları soyulmamış domateslerden yapılmış bir menemen yediğimden filan. belki de kendi özgürlük tanımımı yaptım size, demli çaylar eşliğinde. belki..

biraz durun. yatağınızdan kalktığınızda en çok. ayaklarınızı yere basın. ellerinizi iki yanınıza, temiz çarşaf serili yatağa koyun ve durun. hatta düşünmeden durun..

işte o zaman anlarsınız, biraz uzaklaşmanın ne kadar da...

* yazar burada içinde bulunduğu ruh haline, kabuklu domatesleri alet ediyor.

"tok olduğumuzda yaftalar yiyoruz" diyorsanız; peki o zaman, umursamaz tavrımın hastası olunuz..

2011-04-17T11:18:00.000-07:00

"zamanlama" hakkında yapılan sohbetlerin birinden çıktım az önce. kendisine sorulan soruları içtenlikle yanıtlayan zaman; aslında bu kadar da büyütülecek bir şey olmadığını, ileride daha da güzel olacağına inandığımız her şeyin normalde de olabileceğine dair elinde bazı kanıtlar olduğunu söyledi.

"- bunları açıklamanın zamanı gelmedi mi?"

..diye sorduğumda ise; "zamana zamanla alakalı sorular mı soruyorsun" diye mantıklı bir cevap verdi. kendine göre mantıklıydı evet; ancak ben hala elindeki kanıtları merak ediyorum. yapmamalı mıyım?

tükenmez kalemlerin yazmadığında ne kadar da gıcık şeyler olduklarını anlatmaya başlasam ne kadar sürer acaba? gerek var mı? yok mu? peki..

evimin penceresinden baktığımda gördüğüm manzara bu. kimisi için güzel gelebilir, lafım olmaz. kimisi içinse merak unsurudur eminim, neresidir burası diye tahayyül ettiren. benim için ne olduğuna dair destanlar yazabilirim aslında. kısa ve öz anlatmam gerekir diye kendime telkinlerde bulundum şimdi de.

cevap; yeni zelanda'ya gitmeden önce yaşamak zorunda kaldığım evin penceresinden gördüğüm manzara.

sanatsal kaygıdan bahsedelim birazda. eski buzdolaplarının çıkardığı sesi hatıranıza yer ettiren bir eksi mutfak misali. elinde çekici, koca bir taşı modern bir sanat eserine çeviren pipolu, kalın çerçeve gözlükleri olan, belki fötr şapkalı. belki..

hangisi daha özgür?

suntadan yapılmış bu ahşap tünel mi; yoksa bütün gün ayakta, gelen misafirlerin sanat eserlerine zarar vermesini engellesin diye orada görev yapan bu adam mı?

"asık suratlı antilopların sanat üzerindeki etkisi" konulu konferans sırasında verilen kahve molasında görüşlerini aldığımız kuzey amerika antilopu frank;

"postumun üzerinde sevişmek mümkün değil" diyerek konferansın sekansını belirledi.

naif vücudunda garip lekeler peydah olmuştu nalan'ın. komiser kemal ise bunun işlediği cinayetten ötürü olabileceğini düşünüyor olsa gerek ki hemen sordu;

- bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?

kanepe taşırken geri geri yürümek bir mutsuzluk tanımı olarak adledilebilirse eğer; bir insanın işler ters gittiğinde gülümsemeye başlaması da, aklına suçu atacak başkasını bulduğu anlamına gelmesindendir diyebiliriz.

hayat ne garip böyle; klozette çamaşır deterjanlarının arkasında yazılanları okumak filan..

pi sayısının virgülden sonraki ilk üç basamağı dahil otuzbir basamağının asal olması bir tesadüf değil biliyorsun değil mi? 1415926535897932384626433832795028 sayısını kanıt olsun diye buraya konmadı elbette. sadece güzel görünür diye yazdım. içten itiraflarda bulunuyorum sana, anlıyorsun değil mi?

dünyanın en güzel replikasının bir zippo çakmak olması o kadar doğal ki. hatta bu doğallığı içten bir kaç cümle ile pekiştirmek istiyorum. çok içten olacağı için sadece bir kez okumanızı rica edicem yalnız. sebebini yeni zelanda'daki ilk yazımda açıklayacağıma söz veriyorum. "unutursun ama" diyenler olabilir diye işimi garantiye alıyorum. o unutmaz merak etmeyin..

besin zincirinin son halkasında tüketicilerin değil saprofitlerin bulunması gerçeğini öğrendiğimde çok şaşırmıştım. zincirin tüm halkalarında bulunduğunu kabul ettiğimiz çürükçül canlılar sadece son halka deyince de akla gelmeliymiş. gerçek ilk günden beri ortadaymış meğersem. tıpkı kaybettiğiniz şeyin her zaman halının üzerinde olması gibi. gibi..

içinde yaşadığı denizi bilmeyen balıkların bir süre sonra başında "b" harfinin düşmesi, ilerleyen dönemlerde onların "alık" olmasıyla doğru orantılıdır. formul vermek gerekirse;

(sütlaç x fırın kabı / üstünün kızarma oranı)*

* sağlaması yok.

dünyadaki en güzel sarı "nikon sarısıdır". bugün ki aforizma saatimizin de sonuna geldiğimize göre gördüğünüzün bütün fotoğrafların NİKON D700 ile çekildiğini açıklamama gerek yok sanırım. bundan sonraki bütün fotoğrafların da bu makine ile çekileceğini düşünecek olursak; yeni zelanda'da bu bloğa yazacak daha çok hikaye çıkacak gibi. "gibi" ile gitmeyecek bu sefer cümle;

..bu bloğa daha çok hikaye yazılacak.

* nikon d700'ün katkılarıyla..

okuyucuya not: bu okuduğunuz cümlenin bir üzerindeki cümleyi yazmak için çok bekledim.

olaya fransız olmak için kalkıp fransa'ya gitmek #2

2011-03-02T05:07:00.000-08:00

"zamana yemin ederim ki; insan ziyandadır. inananlarla iyilik yapanlar, bir de birbirine doğruyu tavsiye edenlerle, sabrı tavsiye edenler hariç." Asr Suresi

..diye başlamayı uygun görmüş bir seyyah sözlerine. sonrasında kendine has üslubu ile biraz konuşmak istemiş. almış eline o senelerdir elinden düşürmediği asasını, dayamış çenesine.

biz demiş;

gönlü feraha ermiş bir neslin evlatlarıyız. kim ki; aklından geçirirse yaptığı iyiliği, onadır asıl hayranlığımız. onadır el çırpışımız her lahzada, her kapanan perde de bir daha gelsin diye alkışımız onadır..

paris efendim..

bir önceki yazıda aslında neye niyet ettiğimi az çok anlatmıştık. "aşk" ile anılan bir şehri betimlemek için aşkı mı, yoksa ona aşık olanı mı anlatmanın daha doğru olduğunu. bir nevi hastalıklı düşünce listeleri bunlar. hani ilelebet süregelen farklı hegemonyaları, elinde uzun bi' çubukla dürtmeye çalışmak filan. bahçedeki arı kovanına çomak sokmaya hevesli, arılar başına üşüşünce de annesinin eteğinin altına saklanan çocukluk halleri yani..

kalabalık sokaklar, neydü belirsiz telaşlar bütünü, akıl almaz bir alışveriş çılgınlığı, pahalı kıyafetleri ile sokakta moda defilesi düzenlemeye meyl etmiş kadınlar..

böyle bi' kaç kelime daha bulurum aslında paris'i anlatmaya; lakin içimden gelmiyor. içinde birazcık seyyah ruhu taşıyan herkes, bu düsturu devam ettirmek için paris'e gitmemek gerektiğini bilir. ben de onlardan biriyim aslında. haa yolumuz düştüğü halde ondan bahsetmemek, tanımamaya çalışmamak olmaz elbet. yalnız içimde ne bir özgürlük hissi uyandırdı, ne de nice'de yaşadığım kadar eski-yeni sosyalizmi. ifade etmekteki zorlanmam da sanırım bu yüzden. tamam; bir şey bulmaya gitmedim, bulup da göstermemezlik de etmedim; ancak ilk defa bu kadar çok şeyin arasında, hiçbir şey bulamamazlık etmemiştim. suç benimse kabulüm, çekerim cezamı..

sabah uyandığımda direkt pencereye gitme hissi olur çoğu insanda. ben de onlardanım üzerinize afiyet. erken saatte kalkmanın bünyedeki etkisi mi; yoksa belki "bi' şeyler bulurum umudu" mu bilinmez, seyrederim alemi. elbet heybeli'de her gece mehtaba çıkan insanlar da değiliz, bulamıyoruz dişimize göre bir seyirlik. şansımıza ne çıkarsalardayız kısaca.

pahalı bi' şehir. haddinden fazla hemde. yani her insan ister şöyle güzel kıyafetlerle, lüks bir lokantada sevdiği kadın / erkekle muhteşem bir akşam yemeğini pagani'nin keman konçertosu eşliğinde yemeği. ancak bunu burada yapmak için biraz (biraz dedim pardon çok biraz) tedarikli gitmeniz gerek. rezervasyon yaptırmanız da gerek tabi, öyle; "ben cam kenarı bi' masa istiyorum, bu güzel bayanla muhteşem bi' yemek yicem" diyemiyorsunuz. bunları anlatırken denedim de başaramadım anlaşılmasın, sadece gözlem bunlar. yoksa ne haddime benim bir yemeğe 486€ verip üstü kalsın demek.. (ps: yazar burada; "oha lan ne biçim bi' hesap bu, ben bu paraya iftar çadırı kurarım" demek istiyor)

***

kısaca işte böyle bir şehir paris. farkındaysanız ne tarihinden bahsedebildim ne de farklı bir yerinden. dedim ya zaman kısıtlı olunca, bir de işin içine gönülsüzlük girince pek bi' şevki kalmıyor insanın. yazmaktan çok fotoğraflıyım diyorsunuz o da olmuyor. velhas-ı kelam paris; bu eşref-i mahlukat gözünde pek derin izler bırakmadan insanları "aşk" a davet etmeye devam ediyor. varsın etsin efendim, o etsin ki benim de keşfedecek daha çok şehrim olsun söz verdiğim için..

"aslanlar kendi av hikayelerini yazana kadar, av hikayeleri hep avcıları övecektir!"

..dedi sonra o seyyah. ve başladı kendini bi' yansımanın gölgesinde anlatmaya.

anlık bi' refleks aslında hepsi. o küçük camekanda kendini ilelebet sabitleme çabası. fevkalâde olmasa da anı işte. ilerde "ben bunu da çekmişim ya" deme ihtirası belki. dallas'taki pis ceyar'ın hain gülümsemesi yok en azından yüzümde, garip bi' limon ekşiliği, sanatsal bir kaygı belki de..

devam edip gider bu böyle..

karşınızda, yeni doğmuş oğluna kendi adını koymuş bir abiye sahip amca duruyor sanki di mi? öyle valla. ne yalan söyliyim garip bir heyecan, sayfiye hanım'ın tembel düşleri sanki. ilerde bunu okur mu acaba diye ümit edilen satırlar aslında bunlar. prospektüsünü okumuş olsak da hayatın, hala yan etkilerini göremiyoruz ya, işte bu yüzdendir gözümüzden akan bi' damla gözyaşı..

söze; "uzun zaman önceydi" diye başlamayacağım en azından, ileride bunları anlatmaya başladığımda. çünkü o zamanda olacak içimde yeni yerler görme hevesi. yeni bir ülkenin sabahına uyandığımda, yine ilk pencereye koşacağım "ulan acaba rüya mı bu?" diye. sadece bu yüzden bile olsa tirim tirim titreyeceğim yağmurlu bir iskoçya sabahında. sisine de hayran olacağım, nefesine de. sadece bu yüzden bile yağmurlu bir iskoçya sabahına uyanacağım..

ben kendi av hikayemi yazana kadar, varsın övsün av hikayeleri avcıları. sıramızı beklemek boynumuzun borcudur. borcudur, her söz verdiğimiz yeni dünyaları fethetmek diyar-ı garbtakine..

söyledik içimizden geçenleri; gördüklerimizi de gösterdik, artık müsade isteme zamanıdır. biraz daha kalırdık; lakin yeni yerler görmek için "haydi bismillah" deme vaktidir..

asr'ınız hayrolsun efendim,

selamete diyelim,

devletle.

olaya fransız olmak için kalkıp fransa'ya gitmek #1

2011-02-22T16:55:00.000-08:00

bir çember çizilse; merkezinde sen, kenarında ben. sen döndükçe beni, ben döndükçe seni görsem. öyle bir an gelse, yarı çapı sıfır olsa.. (ömer hayyam)

böyle bir niyetle çıktık efendim bu sefer yola. heybemize umut doldurduk, aklımıza 'gitme' fikrinin tecellisini. bir seferde ne kadar niyet edebiliriz acaba dedik. döndük sonra, baktık ardımıza, bunlar kalmış geriye..

kalanlardan başlayalım o zaman efendim; aklımızda kalanların, gözümüzden yansımasına buyur edelim sizi..

uçaklar..

aslında bana göre okulun en güzel kızı; aşkını kimseye söyleyemediğim, içten içe hayalini kurduğum bir dilber-i âlem sanki. hani onlarla geçirdiğim zamanları biraz daha fazla tutsam, sanki benden bıkacaklarmış hissi veriyorlar. olsun varsın. biraz işve, biraz naz sanırım fena gelmez meclisimize..

işte böyle başladı fransa seyahati. biraz macera olsun diye (kabul ediyorum fazla oldu) ingiltere üzerinden fransa'ya gitme fikri peydah oldu bünyede. evet bilet ucuzdu belki; lakin "ne gerek vardı şimdi bu kadar yola" diyecekler için gelsin efendim; rast makamında..

sevmekten kim usanır, tadına doyum olmaz..

çoğu insan bilirim kullandığı havayolunu sadece yemekleri için seçen. (bkz: thy) maddi imkanları müsaitse hiç düşünmeden o havayolunu kullanırlar. uzun ya da kısa uçuş farketmez. bi' bildikleri vardır elbet. o yüzden hiç düşünmeden verirler kararlarını..

neyse ki yemekle pek aram yok. daha çok yapma konusunda master degree olma halinde bulunduğumdan (şair burada kendisine sesleniyor), ben daha çok uçuşu keyifli hale getirecek şeylerle ilgilendim.

ya bi' dakika!

ben uçak mevzusuna dalıp asıl anlatmam gerekenleri sanırım biraz atlıyor gibiyim. efendim ben, fransa'nın güzel tatil şehri nice'e yaptığım kısa ama bi' o kadar da anlamlı seyahati anlatmaya geldim bu sefer. belki asıl amaç farklıydı; lakin gördüğümüzü anlatmamak, çektiğimiz fotoğrafları paylaşmamak olmazdı. şimdi buyurun, nice'den apar topar getirdiklerimi görmeye..

aslında çok küçük bi' şehir nice; ama barındırdığı güzellikleri (özellikle yazın) görmek için o kadar da çaba harcamanıza gerek kalmıyor. belki de küçük olmasının en büyük avantajı da burada.

aslında iki farklı şehir var nice'in içinde. halkın tabiriyle ifade etmek gerekirse; eski ve yeni..

adı üzerinde yeni. yani sonradan olmuş. içinden modern bir tramvay geçen, binaların aslında modern makinelerle dikildiği, insanların bu fotoğraftaki kadar gülmediği yani. bildiğin yeni..

ben size asıl nice'den bahsedicem; yani eski şehirden..

o kadar küçük ki aslında. yani hepi topu yarım saatte dolaşırsınız bütün hepsini. girdiğiniz bütün sokaklar sanki birbirinin aynı gibi gelir size. baktığınızda "ben buradan geçmiştim" hissi uyandırır. öyle güzel bir hûşû içinde dinletir ki size fransızca bir şarkıyı; ana dili gibi gelir aşkında, mutluluğunda..

yanlarından geçerken dokunmak lazım bu evlerin duvarlarına, her biri farklı bir hikaye anlatır belki diye. anlatırlar eminim. illa ki bir pay düşer sizin de anılarınıza. bi' şeyler çalınır kulaklarınıza derinden. belki musiki değildir bu; lakin felfecir okutur medeniyetten..

küçücük, şöyle bir iki masanın sığacağı lokantaları var buranın. hani butik tarzı denir ya, işte öyle. içeriye girmek için belki de saatlerce beklemeniz gerekecek lokantalar, cafeler. her birinin önünden çekerken içlerine bakma ihtiyacı hissedersiniz. nedeni yoktur aslında bunun; fakat o kadar çeker ki sizi içine, sanki hepsinde ayrı bir dünya varmış hissiyatı verir. öyledir aslında. yani menülerinde yazan yemeklerde değil elbette onları farklı kılan; döşemeleri, masalarının rengi, içeride çalan müzikleri, sesleri..

@ugurgucarslan nice.. bir nevi sanat var bu şehirde, belki de daha fazlası. (eglise notre dame) 14 şubat 2011 fransa / nice

..diye yazmışım. aslında haksızlık etmişim ben nice. ona methiyeler düzmeliymişim. belki küçük bir ihanet bu benim ona yaptığım, kendi içimde bir jenosit belki de. öyle küçük sanat atölyeleri ile dolu ki sokakları, öyle muhteşem eserler var ki vitrinlerde; sanki birileri bütün sanatçıları buraya toplamış da, onlara "hadi başlayın yapmaya" demiş. girdiğiniz her dar sokakta, geçtiğiniz her camekanın önünde ya bi' heykel, ya bi' yağlıboya resim.. kime nispet yaparlar bilmem; lakin beni benden aldıkları kesin..

bunun gibi yüzlercesi belki de..

şimdi o sakinliği, o kendine has dokuyu geride bırakıp birazda yeni'den dem vuralım. vuralım ki anlaşılsın asıl değerli olanın eski olduğu. elbet değişir bu fikir herkesin güzünde; lakin kime sorsak söyler o eski kitap kokusunu. gitmez akıldan, gem vurur zamana. inat eder sanki küçük bir çocuk gibi, elini bırakır annesinin atar kendini yere. geri gitmek ister o çok sevdiği yere. eski'ye yani; zamanın behrine..

teknoloji..

sanki gitmeyen bir kağnıyı yitmeye çalışan insanlarız. aslında özünde kalmak için ısrar eden, ettiğiyle de kalmayıp bunu her fırsatta dile getiren bir zamanı inadına ileri sarıyoruz. sevdiğine "biraz daha kalsaydın keşke!" diyen içi umut dolu bir insanı terk eden kadınlar, erkekleriz hepimiz. şairin dediği gibi;

"her tanışmada bir 'memnun oldum' öldüren devrik katillerdik hepimiz.."

bomboş sandalyeler, birbirine tek kelam dahi etmemiş masalar..

eski'den bi' haber adeta. bir nev-i şahsına münhasır boşluk gibi. içine attığınız taşın sesini bile duyamadığınız!

***

..bahsedecek aslında çok şey varken haddimize düşen kadarını kelâm ettik. kelam ettik diyorum; çünkü neye el attıysa bu insanoğlu bozmaya yemin etmişiz sanki. neye uzattıysak elimizi eski'sinden beter etmişiz. bırakmamışız sanki o eski taş plaktan çıkan sesten küçük bir name. bildiğin, köküne incir ağacı dikmişiz..

son olarak size desperados'tan bahsetmem lazım. belki de nice'in bana hediye ettiği bu güzel bira'dan..

eminim içinleriniz vardır bunu ya da adını duymuş olanınız. ilk defa içine insan için tarifini anlatmak biraz zordur derler. içtikçe anlaşılıyor aslında tadı. hele de draftını bulduysanız işte o zaman bi' tane daha söyleyin bitmeden elinizdeki bardak. çünkü anca öyle çıkıyor tadı..

içinde belli miktarda tekila var. yeşil limon ile içiliyor. şişesi ve kutuları bulunuyor her yerde; ama draftını bulduysanız sakın ola onlara elinizi atmayın. kesinlikle koskoca cam bir bardakta yeşil limonla soğuk için :) türkiye'de bulunur mu bilemiyorum şuan için. arayışlarım yoğun bir hızla sürmekte. bulursam haber ederim mekanını, gidip için derim..

nice'den, tarihten, sanattan size bunları getirdim..

elimde, heybende elbet daha çok fotoğraf, daha çok anı var. aralarından seçtiklerimi koydum, aslında olan biteni en iyi özetleyenleri. umarım size o küçük lokantalardan bir nebze olsun fransız yemeği tatdırabilmişimdir.

sırada paris var efendim. hani şu aşk ile ünlenmiş şehir.

kendisine aşık olanlar mı anlatırız, yoksa aşkı mı bilmem. lakin tek bildiğim zamana olan hayranlığımın giderek arttığıdır. giderek daha fazla 'gitme' hissi ile doldurduğudur içimi. beni ben yapan her ne varsa, onu çektirmektedir içime. dumanıyla, külüyle..

şimdilik bu kadar olsun efendim,

selametle diyelim,

devletle.

"merhaba ben bâde, bu da benim sesim.."

2011-01-25T17:09:00.000-08:00

ilk olarak şunu söylemem lazım. uzun zamandır, yazdığım yazıların neye niyet ettiğini merak ediyorum. kendileri ile çeşitli sohbet ortamlarında, çeşitli dost meclislerinde meşk ediyor; bazı zamanlar gurûba karşı bu son bahçelerde keyfimizce mehtaba çıkıyoruz. eğreti duran ne varsa hayatlarımızda düzeltmeye çalışıyor, iştirakımızdan mütevellit duyduğumuz bu heyecanı, içinde bulunduğumuz ahvâlimizden soruyoruz. dem vuruyoruz kısacası; hayattan dem vuruyoruz..

mesela içlerinden birinin tek hayali; trt'de kadrolu bendirci olmak. düşünün o kadar saf, o kadar tekdüze hayalleri var. sıradanlıktan filan değil ha! sadece içlerinden geldiği gibi yaşayıp, içlerinden geldiği gibi konuşmalarından bu. çay söylediler sonra her birimize, tavşan kanı. aslında bu terimi kullanıp çayları söyleyen genç delikanlı, hayatında hiç tavşan kanı görmediğden olsa gerek; ulu orta kullanmıştı bu terimi. sonrasında, sohbet meclisinden, yaşını başını almış, tecrübesi burnunun ucuna kadar inmiş gözlüğünden belli olan biri kısık bir sesle sordu;

sen hiç tavşan kanı bildin mi?

..bilmemiş garibim nereden bilsin. hiç ölü tavşan görmemiş ki. görmez de inşallah..

neyse biz hikayemize dönelim. bir diğeri mesela; onunda tek hayali yaptığı kara kalem çizimleri ulus'ta ki sergiye götürmek. biriktirdiği üç-beş kuruşu onlara verip; "abi şunları bi' kaç gün şurda assak da gelen giden baksa olur mu?" diyebilmek.

yapar ama o. ciddiyim! çocukta ışık var. ben gördüm yaa. hem temiz yüzlü, ak pak bi' şey. azıcıkta ağzı laf yapsa, vallahi de billahi de koskoca sergi açar darülbedai'de. hem tanıdığı varmış sanırım fünûn'dan. o elinden tutacak diyolla. hadi hayırlısı bakalım..

serkisof memed ağa..

hey gidi be! koskoca serkisof'u burada anacaktık ha. rahmet istedi görüyon mu..

serkisof memed ağa, adliye başkatibi iken ün salmış bir koca adam. cüssesinden yanına yanaşmaya korkarmış millet. adliyede serkisof geliyor dendi mi, akan sular dururmuş. attığı adımlar bile üç postal boyundaymış diyolla. eski oduncuymuş rivayete göre. koca koca kütükleri taşımaktan gelişmiş o kadar. sonra hakim süleyman efendi almış yanına bunu. demiş; "gel adliyede evrâk neyin taşı, münasip bir kısmette buluruz sana. hem olmaz öyle kütük filan. zâti kütük gibi olcan böyle giderse bire deyyus.."

..olmuşta zaten. o bilmem kaç okkalık kütükleri taşıyan memed ağa, kuş kadar evrakları taşısa nolur, taşımasa nolur. dişinin kovuğuna gitmez vallahi. hem münasip bi' kısmette çıkmamış ona. hakim süleyman bey'in işi işte. sözü geçen bi' adamdı, malum koskoca hakim. başşehir'deki kızının yanına gittiğinde aldık onunda haberini. havası eyi gelmemiş oranın. çok esermiş başşehir. ayazı ünlüymüş derlerdi, demek ki doğruymuş. nasip olmadı tabutuna omuz vermek, bi' kürek toprak atamadık mezarına. bol olsun toprağa..

o da gitti be. bugünde amma rahmet istedi ecdâdımız. çenem arıdı esnemekten. demek duâ istediler bizden. üç gulfû bi' elham okuyum da sonra devam edelim..

amin!

bilir misin? ölüler zannedermiş ki; diriler hergün helva yiyo..

nur içinde yatsın hepsi. nerde kaldıydık? haa memed ağa'ya serkisof denmesinin sebebinden açıldıydı kelâm. ingiliz kumaşından, terzi mustafa efendiye diktirdiği fiyonklu yeleğiyle ünlüydi bi'de serkisof memed ağa. allah sizi inandırsın, mahşer yerinde bile seçerdiniz o yeleği. çok gelen giden olmuş terzi mustafa'ya; 'bize de yap bu yelekten' diye. yapar mı terzi mustafa? haşâ! bilir memed ağa'nın kendine yapacanı. allahıma kitabıma keserdi onu kör destereyle, lime lime ederdi.

bizim memed ağa, o yeleğin cebinde büyük büyük dedesinden kalma serkisof marka köstekli bir saat taşırdı. bana sorarsanız o saat, ingiliz kumaşından dikilmiş o yelekten bile güzeldi. altın bi' zinciri vardı, üç boğum. zincirinde sedef taşlar vardı; iki arpa boyunda, sarı renge çalan. sonradan öğrendik sedef değil, lüle taşıymış.

serkisof olmaz öle herkeste. bulunmaz sahicisi. sonraları hacdan filan getirenler olmuş; ama sahte çıkmış onlar. saatçi yusuf dede bi' bakışta anlardı sahicisini de, sahtesini de. şöle başını öne eğer; "sahte bu,gerçek serkisof böle yeni doğmuş it eniği gibi bakmaz bana.." derdi. bu yüzdende her kim serkisof alırsa ilk yusuf dede'ye götürürdü. işin garip tarafı, memed ağa'nın serkisof'undan başka hakiki serkisof çıkmadı kimsede. sonraları zaten kimsede götürmez oldu yusuf dede'ye. artık anladı millet; gerçek serkisof memed ağa'dan başka kimsede olmadını..

iş bu yüzden de memed ağa'nın serkisof 'u en az yeleği kadar ünlüydü. bazen sadece yeleği ve saati görmek için bile gelen olurmuş adliye'ye. kovalarmış memed ağa; "bi' siktirin lan deyyuslar! kenefe gitsem oraya da görmeye geleceniz serkisof 'u" dermiş.

gitmiş sonra memed ağa kenefe. ama bu sefer kimse gelmemiş peşinden, serkisof 'u görmeye. iyi ki de gelmemiş. çünküm bu sefer memed ağanın başına hiç olmayacak bi' iş gelmiş. o güzelim saat, ingiliz kumaşından dikilmiş yeleğin düğme iliğinden sıyrılıp, düşmüş kenefe. memed ağa bu, leke sürdürür mü hiç namına. daldırmış elini kenefe, çıkarı vermiş serkisof 'u o delikten. demesine göre; tam düşerken yakalamış. lakin sonra kenef çeşmesinde zabıt ali efendi görmüş onu, serkisof 'u yıkarken. demiş ali efendi; "hayırdır memed ağa, ne diye yıkarsın cânım serkisof'u?"

o koca memed ağa, ilk defa toy bi' delikanlı sesiyle cevap vermiş; "sorma ali efendi sorma! serkisof boka karıştı.."

dilimiz damağımız kurudu yahu. tazele şu çayları..

ha şöle!

..vallahi daha ne anlatsam ki size? eskiler bu; anlatmakla, kelam etmekle biter mi? bitmez. benim hanım madımak yaptıydı taze, varsa açlığınız gidip eve bi' iki lokma bişeyler yiyek. malum aç ayı oynamaz mirim. hem tam mevsimidir madımağın. bilirsin di mi madımağı? haa kurbandan kalma bastırma vardı. kesin katmıştır şimdi bizim keçi. dinime imanıma yememişsinizdir böylesini. keçi filan derim ama; can yoldaşımdır o. bakmayın benim öle dediğime. hakkını; şu dağı tırnaklarımla kazısam ödeyemem. çok iyi avrat oldu bana. evlat verdi, can verdi, neşe verdi yuvama. babasından istediğimde daha çok ufaktı. onbeşinde ya varıdı, ya yoğudu. evvelden öle bekletmezlerdi kız çocuklarını. onbeşi dedin miydi varırdı kocaya. o da bize nasip oldu. şükürler olsun allahıma, karım oldu. bin defa gitse hacca bu kadar sevap kazanmaz belki. ömrü bol olsun. allah onun acısını göstermesin bana.

hadi kalkalım beraber. ikindi de okunur birazdan. hem iki lokma bişey yeriz, hemde evde edâ ederim ikindiyi. gerçi cemaatin sevabı daha boldur; ama o kadar uzun yoldan gelmiş misafiri bırakıp camiye gitmek olmaz. tanrı misafirisiniz siz. ne aç bırakmak, ne de yalnız bırakmak olmaz sizi.

sahi; neden geldiniz siz buralara?

***

işte burada başlıyor benim rolüm. yani az önce okuduğunuz her ne varsa; benim fikr ü tahayyülümden fışkırıp döküldü buraya. her biri birbirinden farklı konular üzerine, hiç alakası olmayan fotoğraflar konuldu. dem vurmak için eski zamandan tefler çalındı, tamburlar dövüldü. tel tel hemde, ince bir saz semaisi eşlinde. dedemin arzuhalci dükkanına gittim sonra, size bunları buldum getirdim. eski daktilosundan kağıt çalar, uçak yapardım. gemi yapmayı da öğretti sonra. ama kağıt çaldığım için yine de kızmadı..

benim bi' de anneannem vardı, marul yedirerek şişmanlatmaya çalışan. nur içinde yatsın rahmetli, toprağı bol olsun..

başardı da. küçükken sadece marul yiyerek bilmem kaç kilo almışım. 'bilmem' diyorum; çünkü terazi bizim orada sadece manav sadi amcada vardı; o da sadece patates, soğan tartmak için. yani küçükken kaç kilo olduğunu bilmiyordum ben. sanırım ne annem, ne babam, ne de abim biliyordu.

farkındaysanız devam ediyorum birbiriyle alakasız konulardan bahsetmeye. bilerek yapıyorum aslında. acaba ne kadar daha gidebilir onu tartıyorum. bak yine tartıya geldi konu. neden bu şekilde devam ediyor hala anlamıyorum. hayatın sırrını verecek halim yok heralde.

yoksa..

lan yoksa..!

merhaba ben uğur, bu da benim sesim..

* iş bu yazı; 48 saniyelik bir ses kaydının bana yazdırdığı uzun bir romanın küçük bir parçası. devamı yok, olması için gereken her şey o ses kaydındaydı. ve inanmıcaksınız belki ama; ben o ses kaydını ezbere biliyorum..

bir hayale salık verme anlamındaki -di eki

2011-01-01T03:27:00.000-08:00

iştirak etmek lazım müşterek olan her şeye. mutluluk mesela; hiçbir mutluluk yoktur ki sadece kendi başına yaşadığında anlam kazansın..

gidişte hakeza. sadece gidene yaramaz her gidiş, geride kalana da bırakır bir şeyler. sus pus oturmalar, aniden kalkıp gitmeler; hep geride kalanı acıtır..

iştirak etmek lazım. yok öle yalan dolan, her biri yoksul iki bedene bir şeyler lazım. sefasını sürecek her kimse bu hayatın, ona da biri lazım..

dedim ya mirim, iştirak etmek lazım..

çimlere uzandığınız oldu mu?

yayılın çimlerin üzerine,

acele edin!

er veya geç

çimenler yayılacak üzerinize

Jaques Prevert

* iş bu yazı; uçsuz bucaksız bir kumsalda bembeyaz bir kağıda yazılmış (-dı).

bazen susmaya gelirsiniz ya

2010-12-10T12:38:00.000-08:00

..hani saatlerce konuşursunuz..

"zamana karşı koymaya başladığında insan; kaybedeceğinin farkında değildir. bunu bilmeden yapar her şeyi. bilmediğinin farkına vardığında da hep bir başka sefere deyip kabul eder yenilgisini. bir yudum daha alır elindeki kadehten, bir nefes daha çeker içine bu sarhoşluğu.."

böyle tırnak içine alınmış bir paragraftır işte hayat. dört başı mahmur bir pespayeliğin tam ortasındadır kendileri. kimseye eyvallahı olmayan yırtık bir çoraptır hatta; gittiği misafirlikte kendini saklama gereği hissetmeyen. asılsız dedikoduların kaynağıdır. ikinci kere kullanılan sallama bir çaydır belki de; ilkinin tadını hiçbir zaman vermeyen..

defalarca yazıp silinen ilk satırdır en çok satan romanınızın. loş ışıklar altında sizi o ahşap masaya hapseden intihar mektubunuzdur. geride bıraktıklarınızı hiç düşünemeden çıktığınız en uzun yolculuğunuzdur belki de; belki de size sunulan onurdur..

yalnızlık ise; ağlamayı kendine şükran saymış devşirme bir gülümsemedir. kendi başına olmaktır milyonların arasında. hayranı olduğunuz grubun konserinde, gözlerinizi kapayıp o en sevdiğiniz parçayı onlarla birlikte söylemektir. sigarasını yakmak için sizden ateş isteyen birinin suratına içinize çektiğiniz sigaranın dumanını üflemektir. defol git başımdan dercesine..

gülmektir aslında hayat. buruşmuş zeytinlerle dolu o cam kaseyi buzdolabının en ücra köşesinde bulmaktır. aylardır dolapta bekleyen beyaz peynir tabağındaki peyniri, yenisiyle değiştirmektir belki de. belki de kaynayan çayın sesine uyanmaktır..

şimdi kimlerin peşinden gitmem lazım benim; kimlerin eteğine yapışmam lazım? hani her sabah bambaşka bir ülkenin sınırları içinde uyanmaya söz verdiğim kendime, sırılsıklam sövmem mi lazım..

döndüm sonra..

hayattan açtık kapıyı, sonra yalnızlığa dadandık. sonra tekrar hayata geçip, kendi derdimizin içinde mantarlaştık..

gülen bir insanı görmekle başladı her şey, sonrasında tuttuğunuz elin sıcaklığında akıllandı başımız. girdiğimiz suyun altında akıttığımız gözyaşlarına inat, kaybolup gitti yaşımız..

sonra yine döndüm..

hayat ne güzel böyle kendinden bahsetmek filan

2010-11-20T10:52:00.000-08:00

dikkat! bu yazı çok fazla "ben" içerir..

çoğu zaman fotoğraf çekmeye fırsatım olmuyor. daha doğrusu son zamanlarda bu böyle. hatta ekmek almaya giderken bile makinemi yanıma filan alıyorum. belki bir kaç bir şey çekerim diye. bu yazıda göreceğiniz fotoğraflarda işte bu anların bir demeti efendim. fırsat bulduğumda ne kadar utanmaz olduğumun alamet-i farikası belki de..

ya o muallayı sandala atıp, "ruhunda hicranını" söyletme hikayesi..

bazı zamanlarda aklınıza, dilinize takılan şarkılar vardır ya; benim de şu sıralar aklımda da dilimde de bu şarkı var. levent yüksel'den "dedikodu" hele de şu muallayı sandala attığı bölüm! bitiyorum yeminle. çok güzel çok nezih bir duygunun şarkısı. o eski zamanları akla getiriyor. şu elinde şemsiye, yüzünü peçeyle kapatmış güzel mi güzel kadınların; yakışıklı erkekler alsın diye yere attıkları mendilleri filan. yok yok anladım ben. o zaman daha güzelmiş sanırım bazı duygular..

kahve fallarına inanılmaya başlanılan zamanlarda yazılmıştır insanların hayalleri. bu anlarda bekler onları boş sandalyeler; gelsin otursunlar diye! bir umut içindir her şey, bir çay kaşığı kahveden arta kalan. şeker işin raconundandır. inceden bir sızıyı anlatır çoğu zaman bu fallar. yalan da işte bunun raconundandır..

silkelenip kendine gelsin hayat, söyleyin akıllı olsun..

ciddiyim bu konuda. kendi açımdan bunu düstur edindim en azından. böyle diklenmeler filan hoş oluyor. bildiğin kafa tutuyorum ızdırabın dibene. demli çaylardan daha bir zevk alıyorum. yemek yapıyorum boş olduğum her an. yemesem de mutlu oluyorum. tahrik olmuşken objektif olamıyorum bazen, bazen birilerinin adına dünyayı kurtarıyorum. para almadan! zevk için yapıyorum bütün bunları. o kadar masunsunuz ki küçük hanım; size boş zamanlarımda kurtardığım dünyalardan birini armağan ediyorum..

küçükken adımın neden uğur olduğuna dair sorular sorardım hep anneme; geçiştirirdi. sonra bir gün annem abimi ekmek almak için uzaktaki bir fırına yolladı. abim gittikten bir süre sonra döndü. yolda giderken annemin ekmek alması için verdiği parayı düşürmüş. annem üfleye püfleye yine para çıkardı o mutfak dolabının muhtelif bir yerinden. sonra bana verdi parayı ekmek almam için. artık abimin tekrar o parayı düşüreceğinden mi korktu nedir beni yolladı. daha ya altı, ya yedi yaşındayım. fırına giderken yolda az önce abimin düşürdüğü parayı buldum. işte o gün bıraktım adımın neden uğur olduğunu anneme sormayı..

burası evime yürüdüğüm yol. her gün gelip geçiyorum ama ilk defa bugün fark ettim bu kadar güzel olduğunu. sanırım her zaman böyleyiz. bizi birbirimize bağlayan her ne varsa sonraları fark ediyoruz ne kadar güzel, ne kadar özel olduklarını. ortak yanımız olsun olmasın bu böyle. izini kaybettiğimizde korkuyoruz takip ettiğimiz her şeyi. farkına varırsak ne ala, varamazsak işte o zaman başlıyor keşkeler..

dövme yaptırmaya karar vermemin bilmem kaçıncı yıl dönümünü kutlarken, acaba ne yaptırsam fikirleri dönüp dolaşıp hep aynı şey üzerine yoğunlaşıyor. ne olduğunu söylememi beklemeyin, yaptırınca görürsünüz. hem neden tüyo vereyim ki. -burada gülücük sımaylı var- şu kadarını söyleyim; eğer istediğim gibi olursa hakikaten o dövme ile ölebilirim. evet yapabilirim..

çok megaloman takıldım sanırım bu sefer. hep kendi fotoğraflarımı çekmeler filan. aslında her fotoğraf çekme girişiminde bulunsam kendimi görmek isterim. bunu görebileceğim açılar yakalamaya çalışırım hep. bazen olur bazen de hiç göremem. bu da onlardan biri işte. nerede ne zaman bilmiyorum. benim işte efendim. fotoğraf çekerken ki ben..

uzun uzadıya yazıp kaçmak isterdim; lakin pek bir peksimet tadındayım. ısırınca dağılan cinsten. yazmak için yazmadım ha! yapmam öle şey. sadece haylazlığım üzerimde biraz. bahçedeki erik ağacından erik çalasım var. dallarını kırmadan ama. sonra tekrar geleceğimizi bildiğimizden yapmayız bunu. küçük bedenlerimizde bu kadar düşünceli ruhlar taşırdık işte biz. çocukken..

yok yok ben iyice dağıttım bu sefer. hani şu omuzlarını silkerek "banane banane" diyen çocuklar vardır ya; işte onlar gibi oldum. bu şahs-ı muhterem de ben efendim. kürdili hicazkar makamında bir taksimin tam ortasında, haber bile vermeden yapılmış bir yansıma. çekenin ellerine sağlık demekten başka bir şey gelmiyor elden. ha bir de üflediğimiz taksimi ona armağan etmekten..

elimize ne geldiyse koyduk kefemize. bu sefer böyle olsun..

sonrasında telafi etmek üzere,

selametle efendim,

devletle.

fuar mankeni olmanın dayanılmaz hafifliği

2010-11-01T09:47:00.000-07:00

kalk kalk gidiyoruz!

nereye dememe bile fırsat vermeden tuttu kolumdan bir şahs-ı muhterem. yolda anlatmaya başladı nereye gideceğimiz. auto show 2010 muş meğersem istikamet. iş bu yüzdendi heyecanı. benim bu filmdeki rolüm ise fotoğraflarını çekmek elbette. [ araba alacak değil ya bana. "yazar burada birilerine mesaj gönderiyor" ]

pek çok fuar deneyimim olmuştu ama auto show ilkti benim için. arabaları sevmediğimden değil, sadece onlara o kadar para veremeyecek oluşum asıl mesele. [ bir mesaj daha geldi ] neyse efendim biz biletleri aldıktan sonra girdik mekan-ı huşuya. son model tasarımlar, teknolojinin bilmem kaçıncı harikası modeller filan hepsi inanılmaz hakikaten. lakin benim dikkatimi çeken nokta; araçlardan çok orada görev yapan mankenlerin daha fazla ilgi görmesiydi. yani aklımdan geçiyordu; ama bu kadar olabileceğini tahmin edememiştim. [ meğersem auto show'un raconu buymuş. benim cahilliğim işte ]

insanlar araçlara bakmak yerine nedense onlar hakkında bilgi vermek için orada olan [ ki kabul ediyorum dikkat çekmekte var bunun içinde ] cins-i latiflere ilgi gösteriyordu. zor olsa gerek diye düşündüm bir an için. hakikaten de öyleymiş. zorluk aslında o kalabalıkta işini yapmak için orada olmanın verdiği mecburiyet değil, seviyesiz münasebetlere gebe oluşu.

sorunda burada başlıyor zaten. hakikaten araba almak için gelen müşteri ile oraya neden geldiği çok belli olan [ anladınız siz ] davetsiz misafirlerin ayırt edilemiyor oluşu. işleri o kadar zor ki; bazen yaşadıkları seviyesizliklere karşı verdikleri tepkileri kontrol dahi edemiyorlar haklı olarak. bağırdıkları bile oluyor hatta...

bütün gün ayakta durmanın üzerine bir de böyle alakasız muhabbetler sanırım onların en büyük sorunu. kısa molalarında tükettikleri sigaralara rast geldim bir ara. öyle mutlu ediyordu ki; o duman onları, bir ara içerideki o düzeysizlik bu dumandan daha da zararlı gibi geldi bana. ne yalan söyleyeyim öyle de aslında..

güzel olup olmadıklarına hakkında yorum yapmak haddim değil. yapmayacağım da! sadece merak ettiğim o an orada olan ve yüzlerinden "artık bitse de gitsem" cümlesi okunan bu kadınların suçunun ne olduğu? yok elbet, olamazda! bu elbet bizim ülkemize has bir durum değil. küçük bir araştırma sonrası diğer ülkelerde de yapılan fuarlarda da benzer manzaralara rastladım. yukarıda da dedim ya; kaba tabirle işin raconu bu olmuş..!

toplumsal bir yaraya parmak basmak değil niyetim yanlış anlaşılmasın. sadece otomobil fotoğrafı çekmek için gittiğim bir fuarda, [ ki fuarın amacının bu oluşu en büyük etkendir buna ] bir tane bile çekememiş olmam.

içimden; "bu arabalara bu kadar para veren insanların olduğu bir dünyada, sadece tanıtım için orada olan bir kaç güzel kadının fotoğrafı sanırım daha güzel olur" fikri geçti. bende öyle yaptım.

iyi ki de yapmışım. malum bazı güzellikler parayla ölçülemiyor...

incir satan bir insan için en güzel şey

2010-10-15T05:40:00.000-07:00

zaman döner dolaşır hep aynı yerde verir molasını. hep bir yerde kalmışları toplar getirir; aman sakın olmasınları serer gözümüzün önüne..

bu fotoğrafı çektikten sonra altına; "ateş ne kadar çok yanarsa; gerçek o kadar açıktır.." yazmak geldi içimden. yazdım da..

sonra döndüm etrafımda, bir yerler aradım kendimi koyacak. öyle ayakta durmak pek gelmedi içimden, geçtim bir köşeye sindim! böyle aciz, öyle bensizdim ki..

sebepler aradım kendimce. ilk kez nefes alır gibi baktım; yoktu efendim kimse. yoktu..

bir gün Nemrut, Hz. İbrahim'i ateşe atmaya karar vermiş. o kadar büyük bir ateş yakmış ki; kendisi bile yaklaşamaz olmuş ateşe. insanların yüzlerine sıcaklık öyle şiddetli vuruyormuş ki; ateş sanki hepsinin içinde yapıyor gibiymiş! gökyüzüne öyle bir yükseliyormuş ki ateş; başka ülkelerden bile görünür hale gelmiş. bütün hayvan haşarat kaçışmaya başlamış. hepsi bir yana koşuşturmaya başlamış yanmamak için..

yaktığı ateşe gururla bakan Nemrut, küçücük bir karınca görmüş. karınca o küçücük cüssesiyle ağzına bir damla su alıp ateşe doğru gidiyor, ateşe dahi yaklaşamadan oracığa bir yere bırakıyormuş ağzındaki bir damla suyu. Nemrut şaşırmış halde sormuş;

- ey biçare karınca ne yaparsın sen? o küçücük cüssen ile o koca ateşi söndürebileceğini mi sanarsın?

karınca kendinden emin cevap vermiş Nemrut'a;

- bilirim ey Nemrut hemde çok iyi bilirim o ateşi söndüremeyeceğimi.ben sadece safımı belli ediyorum..

... iş bu ahvaldir efendim bizim de fikrimiz. safımızın belli olması. yerimizin, yolumuzun düzgün olması. bu yüzdendir iştirakımız bu hayata, bu yüzdendir devrimize hayranlığımız!

işte bu yüzdendir; incir satan bir insan için en güzel şeyin; incir satmak oluşu...

saf bir tecelliyedir bu seyr ü sefer

2010-10-01T07:15:00.000-07:00

her insanın kendini mutlu hissettiği yerler vardır elbet. orasını daha bir sever, daha bir kendinden bulur. işte bu da ona adanmış bir yazı olsun efendim..

çoktandır aklımda olan ama yapamadığım bir projeydi bu. en mutlu olduğum yerde; yani havalimanlarında fotoğraf çekmek! biliyorum biraz garip gelecek ama bunu daha önceden de yazmıştım bir yazımda. havalimanlarının bendeki yerini. özgürlük hissi mi dersiniz ne dersiniz bilmiyorum, mutlu ediyor beni..

eğer bir yere gideceksem hep erkenden gitmişimdir havalimanına. uçağı beklemekten öte; orayı yaşamaktır amacım. sanki özgürlüğüne giden bir köle gibi; bile bile ladese elimde kemikle koşarım! hal böyle olunca bazı şeyleri de görme fırsatım olur. tıpkı bu adam gibi. beklemekten olsa gerek uyuyakalmış. onun gibi binlercesi de elbet..

garip garip bakmasına aldanmayın siz; kurdu olmuş buraların. kim bilir kaçıncı uçuşu! budur aslında bu mekanın raconu. öyle ortalarda gezerken özgür takılmak; en azından ben öyle yapıyorum :) tamamen özgür olduğumdan değil haa; sadece öyle olmayı seviyorum..

büyük olasılıkla aranızda bir camekan olur buradaki görevlilerle. ama inanın sizin yerinizde olmak için nelerini vermezler. günde bilmem kaç kişiyi gönderirler yurtdışına; ama gelin görün ki baki kalan yine onlardır..

sürekli gidenlerin içinde belki de en şanssızı onlar. işleri bu elbet; lakin her birinde bir yerde sabit kalma arzusu var gibi. "acaba bu sefer gitmesem mi?" dercesine etrafa bakınmalar, yüzlerdeki o mecburi gülümsemeler vs. hepsi bunun göstergesi. bir yerde bitecek elbet; ancak onların olan bir zaman kalacak mı bilinmez..

insanoğlu kendi belirler sınırlarını! nerede olmak isterse orada olur aslında. hem fikren hem bedenen bu böyledir. haritayı önünüze koyup basın parmağınızı ve sonra deyin ki; "bu sefer burası!" işte orada başlar aslında özgürlüğünüz, işte o zamandır sizi siz yapan beniniz. amaç 'gitmek'se, yolda oradadır yolcuda. ta ki siz hadi eyvallah diyene kadar..

aslına bakarsanız o kadar güzel ki; bütün ümitsizlikleri, bütün çaresizlikleri ve bütün bencillikleri arkada bırakıp gitmek! sadece size ait zamanların olduğu ülkelere göç etmek. "ceketimi alır çıkar giderim" diyebilmek. -ebilmek!

işte burada sanırım bütün mesele; -ebilmek..

koşup gitme vaktidir efendim. en mutlu, en meshud olduğunuz yere. arkada ne bırakırsınız bilmem ama; vakit bu vakittir..

gülmek için belki, belki de hıçkıra hıçkıra ağlamak için;

vakit gitme vaktidir..

dönmeye niyet etmek..

2010-09-23T16:00:00.000-07:00

akgün akova bir şiirinde;

"...

kimin elinde tuttuysam

gökkuşağının altından geçti." der..

fotoğraf çekmeye başladığım ilk gün çektiğim ilk kare bir insandı. sonrasında düşünecek çok fırsatım oldu elbet; nedir fotoğrafı fotoğraf yapan diye. cevap çok ama çok açıktı; insan!

bende böyle başladım işte o küçük delikten baktığımda insanları görmeye. bu da onlardan biri efendim. yemek yerken görmüştünüz onu ilk kez. o zaman yemeğini beklerken yaşadığı tedirginliği, yemeğine kavuştuğunda nasılda atmıştı..

sonra daha ne kadar gülebilir acabayı aradım. bazen çok fazlasını buldum, bazende hiç olmayacak kadar doğalını. bu yüzden belki insan fotoğraflarını çekmeyi bu kadar çok seviyorum. doğal olmayı hiç farkında olmadan başarabildikleri için. aniden bastığında o küçük düğmeye, bu kadar içten göründükleri için..

mesela burada. o küçük tavşanların birinden çektiği niyeti okurken. daha başlamadı okumaya. sanki pek ümidi yokmuş gibi bakıyor kağıda değil mi? okuduktan sonraki halini yakalayamadım ne yazık ki. ama bu halinden emin olun daha güler haldeydi..

"bazen.."

bu kelimeyi sevmiyorum aslında. nedense bir öncekinin hüznünü yansıtıyor hep. hani şu hatırlanmak istemenyenleri. zor elbet, öyle bir anda silinmiyor eskiler. burada biraz o var sanki. toplayıp bir yere kaldırılmış, kapatılmış üstü. yakılıp külleri savrulmuşları bilirim hatta. üflemeye fırsat kalmadan rüzgarın alıp götürdüğü. sanki tamburi cemil bey'in hicaz peşrevi gibi. bazen tınıları kulaklarda çınlayan..

bitecek elbet bu hikayede. ama ben bu yazıyı yazmaya başladığımdan beri geçen süreye bakıyorum da; sanki fotoğrafları çekerken geçen süreden daha uzun. iş böyle olunca acaba artık fotoğrafları bırakıp sadece yazsam mı diyorum. zor elbet! senelerdir elimde duran sigara gibi, artık bir parçam olmuş. gidip gelişlerimi hep kayda almış. hangi ülkeye gitsem o var yanımda! zor yani mirim zor..

haa unutmadan o küçük tavşan bu fotoğrafların sahibine şunları söyledi o küçük kağıtta;

"sana gelen müjde iyidir. her iş sabırla olacaktır, sabrın sonu ise her zaman selamettir.

hayırlı haberler alacaksın. mesut ve bahtiyar olacaksın.."

31.03.2010 \ istanbul

eli kalem tutan bir delinin defteri

2010-09-16T03:54:00.000-07:00

her şey gitmekle başlar ve her şey yolculuktan gelir..

öyle derin mevzular üzerine konuşmak değildir haddim; hatta yaptığım bile söylenemez. ben sadece eli vicdanında bir seyyahım. yola da yolcuya da minnet borçluyum. bir gün öder miyim bilinmez; lakin ben daima gittiğim her yer, gördüğüm her şey ve herkes için bir anı bırakırım. bu ya çektiğim bir fotoğraf olur ya da yazdığım bir yazı. işte bu yüzden aslında hep oradayımdır. aklımın, fikrimin bir yanı hep orayı çağırır..

bu fikr ü zaruretle gitmiş, döndüğünde de bu niyetinden hiçbir şeyi kaybetmeyen; hala bir yanı çocuk, hala her yanı gezgin eli kalem tutan bir delinin fikridir bunlar. artık eskisinden daha özgür daha bir huşu içinde hemde..

budur efendim sözün kısası, budur elimizden gelenin ardımıza konmadığı kelamlar. sonrası için fazla bekletmemek sözünü verip sonlansın lafımız tekrar gitmelere andımızı içerek..

ama bu sefer daha bir çabuk dönmelere niyet edip!

vakt-i ayrılıktır..

2010-04-10T03:05:00.000-07:00

...

zamanın behrinde yolu bir dergaha düşen fakir bir adam; bir grup bektaşî ve mevlevînin oturmuş sohbet ettiğini görünce yanaşmış yanlarına. dergahlarını tanımak ve nasıl zikredildiğini öğrenmek istediğini söylemiş. dervişler nezaketten ödün vermeden başlamışlar kendilerini anlatmaya. bu arada onları dinleyen fakirimizin gözleri bu dervişlerin giysilerine takılmış..

mevlevîlerin giydiği kıyafetin kolları o kadar geniş ve uzunmuş ki; içine üç kişi daha sığarmış. hatta öyleymiş ki; sadece kollarını değil ellerini bile kapatıyormuş. bektaşîlerin kıyafetleri ise tam tersi daracık ve sadece kollarını kapatacak kadar kısaymış. sebebini merak eden adam sormuş mevlevî'ye: "pirim, neden sizin kıyafetlerin kolları o kadar geniş ve uzun; var mıdır bir sebebi?" diye..

mevlevî biraz şaşırmış halde kollarını yukarı kaldırmış ve iki elini birleştirip şöyle buyurmuş: "evet vardır! biz insanların ayıp ve günahlarını başkaları görmesin diye örter, onları kapatırız.." demiş..

bu yanıttan baya hoşnut olan adam bu seferde bektaşî'ye dönüp sormuş: "peki siz pirim; sizin kıyafetlerinizin kollarını neden bu kadar dar ve kısa. siz insanların ayıp ve günahlarını örtmez misiniz?"

bektaşî kendi kollarına bakıp birkaç saniyelik dalgınlıktan sonra gülümseyip cevap vermiş: "biz mi? bizim geniş ve uzun kıyafetlere ihtiyacımız yoktur. çünkü biz insanların ayıp ve kusurlarını hiç görmeyiz!".. demiş.

...bunu anlatmamın sebebine gelince. uzun zamandır yapmam gereken vatani görevimi yapma vakti gelip çatmış. iş bu ahvalden mütevellit aranızdan bir süre ayrılmak zorundayım. kütahya'da hava kuvvetleri komutanlığında bir acemilik devresinden sonra nereye gideceğimi bilemediğim dört aylık bir süre daha, sağ elimi başıma götürüp selam verir halde olucam..

şimdi fazla söz söylemeye gerek yoktur zannımca. yalnız, buraya yazdığım her satır her kim içinse affına sığınırım. her kim için ise çektiğim fotoğraf aslen onundur. ben sadece onun anına şahitlik etmiş fakir bir kulum. bu sebepten sizden ricam yukarıdaki hikayeden kendinize bir saf tutun. ister o fakir, ister bektaşî, isterseniz de mevlevî olun; ama görmeyin kusurumu..

şimdiye kadar her kim bu günlüğe girip okumuş, yorum yapmış ise minnettarım kendisine. bundan sonrası için de burada olmak dileği ile..

selametle efendim, devletle..

kudüs'ün kutsallığında bir mekke yağmuru

2010-04-05T15:03:00.000-07:00

...

- biraz zamanınız var mı acaba?

gün gelir öyle insanlarla karşılarsınız ki; hiç olmadık duygular yaşatırlar size. bir kişi değillerdir çoğu zaman. çiftlerdir. birbirlerine duydukları aşktan olsa gerek, hep daha fazlasını verirler size. dudaklarında bıraktıkları tuzu konuşurken tattırırlar. ve mutlulukları daima yüzlerinden okunur..

evet vardı zamanım.. hele de böyle içten, böyle muhteşem insanlar için. hatta bütün günümü bile harcayabilirdim onlara. sadece yüzlerindeki gülümsemeyi görmek için bile yapardım bunu! yaptım da..

eğer bir gün yolunuz sirkeci'ye düşerse oradan galata kulesi'ne çıkın. böyle aradan, taş merdivenli bir yol vardır orada. biraz yorucudur itiraf ediyorum ama hayal gibidir. tarih kokar, silemezsiniz üzerinizden. işte böyle bir günde karşılaştım bu iki güzel insanla. ellerinde makineleri birbirlerinin fotoğraflarını çekiyorlardı. tabi biraz zorlanarak..

- peki neden gelip sormadın bize fotoğrafınızı çekebilir miyim diye? eğer sorsaydın kabul ederdik ki biz! ama olsun biz sorduk, değişen bir şey yok. hadi başlayalım..

sonrasında ne olduğunu anlamadan galata'nın sokaklarında bulduk kendimizi. ikisi de birbirine öyle pozlar veriyorlardı ki; dedim acaba ben kenara çekilsem de onlar mı devam etse..

olmadı tabi ki, bırakamadım.. her zaman çıkmaz malum karşınıza böyle modeller. bir önceki yazımda da böyle bir modelle çalışmıştım ve hala onun mutluluğu var yüzümde. gitmiyor da.. bu sefer böyle oldu işte. harika iki modelle güzel bir çalışma oldu. bir sürü fotoğraflarını çektim ikisinin de. her zaman ki gibi beyefendi biraz daha çekingen, hanımefendi ise daha cesurdu. sanki o daracık sokaklar uçsuz bucaksız tarlalara dönmüş, yerimize sığamaz olmuştuk. tarih o kadar belliydi ki galata'da sizi içine hapsediyordu. eski taş binaların arasında biz değil, tarih bizden kaçmaya başlamıştı. ama yakaladık işte..

işte böyle güzel bir istanbul gününü, böyle iki muhteşem insanla geçirme fırsatı yakalamış birinin cümleleridir efendim bunlar. onları izlerken yaşadı hazzı, yazarken bir kere daha yaşamış; dirsek çürüttüğü ahşap sıraları hatırlamıştır. böyle saf, böyle masum aşkların gölgesinde kalmışlığım mahmurluğu, hafif soğuk havanın verdiği titremeyle birleşince ortaya bunlar çıkmıştır..

gelenek haline mi geldi bilmiyorum ama; bu yazıyı da bir şiirle bitirmek istedim;

sevmek gibi geliyordu her şey,

sevmek gibi gidiyordu kadın.

adının anlattığı canın teni yakmasıydı,

bir bulut, evet ama aslolan; bulutun suyu yağmasıydı..

şiirle biter dedim ama bitmedi. gelip bunu da söylemek istedim;

devrine hayran olduğum bu zaman için olsun yazdıklarım. öyle beter bir hal aldık ki artık; geride kalmışların en güzeli bile meşgul, en güzeli bile..

*daha fazla fotoğraf için; [bkz: fotoğraf albümü]

sipariş edilen yemeğin aşka dönüşmesi

2010-04-02T15:11:00.000-07:00

eğer sokrates yemek yemenin felsefesini anlatmaya kalksa;

"ne gerek var söylemeye bakın işte budur"

derdi..

iş bu ahvalden mütevellit fazla konuşma gereği duymuyorum. duyamıyorum hatta..

bir insanın en sevdiği yemeği sipariş etmesi, sonra onu en sevdiği insanı bekler gibi beklemesi sanırım en güzel duygulardan biri. böyle olunca her anın bir portresini çizmek, o portrede yer almayı istemek suç olmasa gerek! işte böyle anların biridir efendim bu da. günlerdir belki de haftalardır yemek için beklediği yemeği önüne konmasını arzu eden, keşkelerini girişteki portmantoya asmış biri. çıkarken almayı istemediği de yüzünden belli..

yemek yemenin felsefesinden bahsetmicem elbette. haddim değil çünkü.. sadece onu beklemenin insana verdiği huzurdan, birazda heyecandan bahsedicem. fotoğrafa baktığınızda nedense bir eksiklik var gibi. sipariş ettiği yemeği bekleyen bir heyecan. kimi anların hüznünü yansıtan, kimi zamanda yemekten önce gelen salataya ekmek bandıran..

sormam lazım; neye değişirsiniz bu gülümsemeyi?? aklınıza ilk gelen şeyi söyleseniz dahi inanmam. allah aşkına nasıl bir mutluluktur ki bu insanı hiç etmediği kadar mutlu etsin! hani böyle hiç ummadık bir zamanda eski bir arkadaşını görmek, çoktandır istediğin ama alamadığın ayakkabıyı almak gibi..

unutun önceden yazdıklarımı siz benim. tanık olduğum bu anın ihtişamına kapıldım gidiyorum. sonrasında ne mi yaptım? sadece durup izledim.. bütün tabak bitip, arkasına yaslandıktan sonraki mutluluğunu görene kadar..

şimdi bu yazıyı bitirirken aklıma gelen bir şiiri yazmak gerek;

ölüp yok olma korkuların saçma,

yoktan varsa yükselen dalga oldukça;

sevgiyle isa gibi dirilmişsin sen,

ölüm yok artık sana dünya durdukça.

yalan söylemek için bir gerçek aramak

2010-03-29T00:40:00.000-07:00

hadi bana bir yalan söyleyin. bundan gerçek olsun ama..

soğuk öyle bir hal alır ki bazen; iliklerinize işler, kanınızı dondurur. bazen de öyle anlar yaşarsınız ki; ne soğuk kondurur kanınızı, ne de yalan söyleyecek bir gerçek ararsınız. işte böyle anların birinde gördüm bu küçük kızı. şişli'nin arka sokaklarının birinde..

hani mağaza önlerinde sıcak hava üfleyen küçük mekanizmalar vardır ya; işte onların birinin üzerine oturmuş, soğuktan üşüyen ellerini ısıtıyordu. ilk defa bu kadar saf bir sıcaklık vardı dünya üzerinde. güneş bile ısıtmamıştı bu kadar dünyayı. lanet edecek ne kadar çok şey varsa ettim. susmak haddim bile değildi!

hala gülüyordu.. fotoğraflarını çekip oradan ayrılırken bir kaç adımda bir duraksadım. ne yalan söyleyeyim hayatımda onun kadar içten gülmedim, belki de onun kadar üşümedim bile. ayak uçlarıma bakıp yürümeye başladım sonra. her adımda sanki bir şeyler ezip geçtim. dur diyemedim, "gel" demek aklımın ucundan bile geçmedi. şimdi düşünüyorum da; her yağmur yağdığında oraya gitsem, sonra orada ellerini ısıtan küçük bir kız çocuğu görsem ve desem ki; "ben söyleyecek bir yalan bulmadım, sen bana gerçeği söyle.." acaba benim de yüzümde böyle saf bir gülümseme olur mu?

unutmadan; siz söyleyecek bir yalan buldunuz mu? bunun kadar gerçek ama..!

bir gülümseme için beklenen bir başkası

2010-03-23T18:08:00.000-07:00

hava soğuktu biraz. aslında yürümek için idealdi ama yine de titretiyordu insanı. böyle anların birindedir efendim bu hanımefendi ile karşılaşmamız. kendisi beyoğlu'nun bilmem hangi sokağında; dışarıda bomboş duran masaların birine tek başına oturmuş, o soğuğa aldırmadan içkisini yudumluyordu. bense bu durumu garipsemiş halimle yanından geçerken bir an duraksadım ve sordum kendisine; "-fotoğrafınızı çekebilir miyim?"

"- tabi sorun değil.." dedi, şaşırmış ve hafif çekingen bir gülümseme ile. biraz yürüdükten sonra bu gördüğünüz pozu çektim. gidip hemen gösterdim kendisine. "-demek fotoğrafta da belli oluyor ne kadar sinirli olduğum.." dedi. bunu söylerken öyle bir hali vardı ki; sanki ben hiç orada yokmuşum gibi içten ve kararlıydı. tek kelime etmedim, edemedim! hafif yokuş aşağı yoldan yürüdüm ve ileride durdum. şimdi yapmam gereken bir kaç poz daha mıydı, yoksa çekip gitmek mi?

ben ikincisini yaptım! durdum ve bu yukarıdaki pozu yakalayana kadar bastım deklanşöre. bundan önce ne kadar fotoğraf var elimde ya da kaç defa bastım deklanşöre inanın saymadım. ama eminim otuzun üzerindedir. hepsinde o ilk fotoğraftaki, kendi deyimi ile "-sinirli" hali vardı. ne içindi ya da neyeydi bu sinir inanın bilmiyorum. sorsam söyler miydi inanın buna da emin değilim!

bu gülümsemenin sebebine gelince efendim; bir arkadaş. ya sinirli haline sebep olmuş, bundan önceki otuz bozu verdiren arkadaş ya da onunla hiç alakası olmayan sadece o derde ortak olmak için gelmiş bir arkadaş..

bu gülerken gördüğünüz hanımefendinin karşısına oturdu kendisi. sadece ona bu gülümsemeyi vermedi elbette. bana da oradan gönül rahatlığı ile ayrılma huzurunu verdi..

dicek pek söz yok! dostlukları daim olsun..

*bu arada fotoğraf albümü kısmında bir kaç fotoğraf daha var bu anın hatırası.

"şimdi yeni şeyler söylemek lazım.."

2010-03-20T16:45:00.000-07:00

babam olup olmadık zamanların adamıdır. hep bir yerde sabit kalamayanlardan birazda. sürekli "tebdil-i mekanda ferahlık vardır.." der durur. ben tabi sonraları anlıyorum ondaki bu değişim, gelişim olgusunu..

şu içinde bulunduğunuz mekan-ı levazımattan bahsediyorum efendim. görüldüğü üzere değişti, bir garip haller oldu kendisine. uzun süredir değişmeye yüz tutmuş bu halini bir şekle şemale sokmak isterdim, sonunda oldu. sabahlamalar, kod ayıklamalar derken bunu çıkarabildim ortaya. renkleri hazır bir şablonun üzerine bunu inşa ettim yeni baştan. artık fotoğraf ablümüm bile var :] daha büyük boyda, teşhire daha müsait. FKH adamının kim olduğunu gözler önüne seren bölümümüzde güzel oldu bence :] bütün kirli çamaşırlar ortada. daha gelişir mi? elbette! iş bu durumdan mütevellit efendim; takdir de sizin, tekdir de..

Hz. Mevlana'nın da dediği gibi;

"Ne kadar söz varsa düne ait

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım."

nedenini sordular, bende söyledim..

2010-03-19T12:10:00.000-07:00

bundan bir ay önce "İstanbul Bilgi Üniversitesi Haber Merkezi -HaberVesaire- bölümünde muhabirlik yapan bir dost bana bloglar ile ilgili bir haber hazırladıklarını ve küçük bir söyleşi yapmak istediğini söyledi. geri çevirmek olmazdı elbette.. haber geçenlerde yayınlanmış. kendileri aşağıda. beğeninize sunarız efendim...

- blog yazma sebepleriniz nelerdir?

+ bloğumu sadece aklıma gelen, takılan ve kendi anılarım için yazıyorum. olay sadece kendim için. başka bir şey için değil.. bir açıdan kendimi bir yerlerde ifade etme isteği sanırım. bunu ekşi sözlükte de yapabilirdim ama olay sadece bu değil tabi ki. fotoğraf çekmeyi çok sevdiğim için paylaşma imkanım var. yazılar ise her zaman ifade etmede bir araç. blogda bunu yapabilmem için bir vesile..

- bloğunuzu açarken bir çıkış noktanız ya da hedeflediğiniz bir amaç var mıydı?

+ blogu açarken kesin bir amacım olmadı. sadece ben bu düşündüklerimi çektiğim fotoğrafları bir yerde paylaşmalıyım mantığı. sanırım amaç sadece kişisel..

- bloğunuzun aylık ya da haftalık okunma oranı nedir? az okunduğu zaman bu durum sizi olumsuz olarak etkiliyor mu?

+ belli başlı okuyucularım var. onların haricinde yurtdışından blogumu okuyan insanlarda var. onlara da hitap etmek hoşuma gidiyor. fotoğraf evrensen bir şey ve bu herkesin ilgisini çekiyor. az okuması da hiç moralimi bozmaz. ben önceden de dediğim gibi asıl olarak kendim için yazıyorum..

- maddi olarak google adanse gibi yerlerden kazanç sağladınız mı? daha doğrusu maddi bir kazanç kazanmak beklentilerinizin içinde var mı?

+ maddi bir şey hiçbir zaman düşünmedim. bu maddiyat ile olacak iş değil bence..

- ilk açtığınız zamanla bu günü karşılaştırdığınızda bloğunuzda nasıl bir gelişme var? daha geniş kitlelere seslendiğinizi hissediyor musunuz?

+ gelişme her türlü, her zaman var. okunma durumunun fazlalılığı da çok sevindirici. yazılarımda bu oranda daha fazla gelişti tabi ki. daha sağlam basıyorum sanırım yere.. olması gereken de bu belki de..

bu güzel söyleşi için Görkem Keser, Güventürk Görgülü'ye ve onlar vesilesiyle HaberVesaire ekibine bir kere daha teşekkürler..

edit: bu arada kitap okuyan sultanahmet'te güneşin tadını çıkaran bir hanımefendi. tarihin göbeğinde satırlara dalmış. rahatsız etmek olmazdı..

güneşte ısınan öğle yemeği

2010-03-16T12:52:00.000-07:00

iştah açmak için yapmıyorum baştan söyliyim..

beyoğlu'nun arka sokaklarında bir restorant mekanımız. güneş o kadar güzel vurmuştu ki üzerine artık zamanı gelmişti deklanşöre basmamın. yemeğin sahibi güzel bayan fazla yemeden hallettim bende işimi. tam manasıyla neyi yediğini görmek için buraya tıklamak kafi. ha ondan sonra hakkında yapacağınız yorumları (hakarette olabilir) göğüslemeye hazırım :]

hadi iyi acıkmalar size.. :]

* fotoğraf 75x300 minolta lens ile baya uzak bir mesafeden çekildi.

bir ayakkabının başına gelenler

2010-03-15T12:42:00.000-07:00

istanbul'da bir sokak..

olması gerekenlerin bir hiyerarşisi var karşınızda. ayakkabıyı boyatan hanımefendiyi şuan görmüyorsunuz. kendisi; amcamızın yanındaki yüksek taburede kısa eteğinin verdiği dikkat çekiciliğin keyfini süren, elinde deri evrak çantası ve şık takımı içinde bir holding çalışanı. o an ki tek amacı yüzlerce lira verdiği ayakkabısının parlaması. bu amacına da ulaşmışa benziyor..

gelelim amcamıza. aslında onun da tek derdi o ayakkabının parlaması. yoksa alacağı en fazla beş lirayı filan düşünmüyor bile. çünkü hiç yapmamış böyle bir şey, düşünmemiş parayı. tek derdi memnun etmek müşterisini ki bir daha gelsin ayakkabı boyatmaya..

bir de ayakkabı var tabi bu fotoğrafta. bu hikayenin baş aktörü olduğundan habersiz üzerindeki yükü kaldırmaya çalışıyor. kadının istediği her zaman temiz ve parlak olması, amcamızın ise geçerken uğramasına olan hasreti!

şimdi sormak lazım. elindeki boya lekesi hiçbir zaman silinmeyen amcamız mı asıl kahraman, yoksa yüzündeki makyajı silmek için verdiği kremin parasıyla on kere ayakkabı boyatabilecek hanımefendi mi?

1614 km'de barcelona, valencia, madrid, roma {bölüm ve sahne 5 \ extra}

2010-03-11T06:35:00.000-08:00

başlarken bir de extra bölümümüz olacak demiştim hatırlarsınız belki :] aslında çok düşündüm ama sanırım yapmasam bir sürü şey eksik kalırdı.. işte bende kalmaması için yazıverdim efendim. baştan söyliyim; "kimse bana bunun suç olduğunu söylemesin, göz hakkı denen bişey var kardeşim bu dünyada!"

bölüm 1 {planlama}

efendim bu aşamada araç sürerken kendimi(z)i oyalayacak, böyle ne biliyim atıştıracak bir şeylerin olmasının hepimiz [ben, mcd, sem] için faydalı olacağını düşündük. bu yüzden de konuyu daha derinlemesine incelemek için çeşitli planlar yaptık! sade ve öz planlardı ama bunun kimse bu şekilde olacağını tahmin etmemişti.

valencia'dan madrid'e giderken alışılmamış bir şey dikkatimi çekti. konuyu netleştirmek ve kendime yandaş bulabilmek için o an [genelde sürekli] uyuyan iki kişiye başvurdum. kendileri de bana hak verdi. konu mu? haa pardon; efedim konu yol boyunca sağlı ve sollu hiç bitmeden devam eden portakal ve mandalina bahçeleri idi. onlarda bana onay verdi. bunun bir göz hakkı olmalıydı! oldu da..

bölüm 2 {artık dayanacak gücümüz kalmamıştı}

evet kalmamıştı. valencia -> madrid yolunun kaçıncı km'idik hatırlamıyorum çektim kenara ve bu mandalina bahçesine doğru koşmaya başladım :\ kolay olmadı tabi etrafı metal bir çit ile çevriliydi. sahibi var mı yok mu hiç düşünmedim şahsen! umurumda da değildi hatta. eğer yakalanırsam dicektim "al abi parası ne kadarsa" (yerse tabi!)

telaş!!! hemde haddindan fazla. yarabbim nasıl bir koku.. ben hayatımda bir bahçenin bu kadar güzel koktuğunu görmedim. nasıl bir mandalina kokusu, nasıl bir cezbediştir inanamazsınız :] itiraf ediyorum zamanım olsa oturur biraz daha koklardım yeminlen. yoktu tabi ki.. dedim ya telaş. ulan diyorum bizim orada olsa adama "yapma be dayı, iki mandalin için yapılcak iş mi?" dersin ama elin ispanyoluna nasıl anlatıcan derdini?!? tamam telaş var ama benim gözüm doymuyor ki kardeşim. koku o kadar güzel ki kendime hakim olamıyorum :] aldıkça alasım geliyor.{çaldıkça demiyorum farkındaysanız!} deim yeter artık bu kadar topukla..

bölüm 3 {yeter lan artık kaç kaç}

bu fotoğrafı koyup koymamak için çok düşündüm aslında. sonradan utanır mıyım dedim ama nerde bende o yüz :] yaa bi dakka ya! neden utanıcam ki? ben kalkmış taa türkiye'den gelmişim, iki mandalina {tamam 16 da olabilir} aldık diye idam edilecek değiliz ya? onlar gelse buraya bahçeden mandalina aldı diye kızacak mıyız adamlara? tabi ki hayır. eğer sahibi orada olsa isticektim izin ama yoktu napıyım?!

ya bir de ne biçim çit yapmışlar telden! zor tımandım valla. sanki gece gelip bütün hasadı toplucaz :] aldığımız bi kucak mandalina. neyse ben topukladım olay mahallinden. arkama bakma fırsatım olmadı, olsa bakardım :] çitten atlarken ganimeti çimlere atıp atladıktan sonra geri toplayacaktım. sonrasında aklıma cebime doldurup atlamak geldi ama başarılı olamadım :]

neyse atladıktan sonra bütün ganimeti tekrar toplayıp arabaya doğru yürüdüm! tamam tamam koştum :] valla itiraf ediyorum sahibinden izin alıp yeseydik o mandalinaları bu kadar zevkli olmazdı. tamam belki yaptığım yanlış ama dedim ya "göz hakkı" denen bişi var bu dünyada. hem masumduk yaa, valla masumduk. en azından ben öyleydim :]

unutmadan bu fotoğrafları çeken sem'e dicek lafım yok! adama binbir zorlukla dalından mandalina topluyoruz adam bizi kayda alıyor. hiç utanma arlanma kalmamış bu adamlarda hiç!! :]

dakikalar sonra gelen edit: gururluyum çocuklarım için çaldım! :]

1614 km'de barcelona, valencia, madrid, roma {bölüm ve sahne 4 \ roma}

2010-03-08T07:44:00.000-08:00

sevmek gibi geliyordu her şey,

sevmek gibi gidiyordu kadın!

adının anlattığı canın teni yakmasıydı.

bir bulut..

evet ama aslolan, bulutun suyu yağmasıydı!

italya \ roma

ispanyol merdivenleri ve bu hanımefendi ile başlayalım efendim roma'ya.. hani şu günün her saati insanların oturup kendini dinlediği, karşılarında akan çeşmeye bakıp "acaba" larını düşündükleri çeşmeyle. maceramız başlarken aklımızda italya yoktu. hatta bunu kim soktu aklımıza onu da bilmiyorum. birden çıkıverdi karşımıza. ben ikinci kez, sem ve mcd ise ilk kez tanıştı roma'yla. geçen sene tam bu zamanlardı. bir sabah kalktım ve "ben italya'ya gidiyorum!" dedim. bir hafta içinde vize, bilet vs. halledip sırt çantamı da hazırladıktan sonra bastım gittim italya'ya. bütün italya'yı trenle keşfettim. tek başıma..

ispanya'dan dönerken dokuz saat rötarli bir uçak bekliyordu bizi roma'da. dedik acaba? iyi ki de demişiz. sırt çantaları emanete bırakıldıktan sonra çıktık havalimanından...

italya\roma için çok fazla şey söylemeye gerek yok sanırım. ispanya'da ne kadar tarih varsa, italya'da bunun üzerine on kat daha koyun! her köşesinden tarih fışkırıyor sanki. köklü bir medeniyetin temelleri atılmış, en ihtişamlı dönemi burada yaşanmış. haliyle de eserleri dün gibi ayakta. fazla vaktimiz yoktu. epi topu 4-5 saat.. böyle olunca iş başa düştü. roma'ya gidipte görmemek olmaz dedirtenleri yapalım dedik. geçen seneki tecrübeden mütevellit aldım sazı elime. ilk olarak "via del corsa".. roma'nın en meşhur\merkezi caddesi. bizdeki hangi caddeye benziyor söylemeye gerek yok herhalde :]

bu caddede yürürken dikkatinizi sağlı sollu insan kuyrukları çeker hep. her yüz metrede bir vardır bunlardan. neden bekliyorlar diye merak etmiştim geçen gidişimde. sanatsal bir faaliyet için efendim bu sıralar. ya bir resim sergisi ya da bir tiyatro oyunu. bir dakikalarını sanatsız geçiremiyorlar anlıcanız. hani bir gün giderseniz merak etmeyin diye anlattım. ben yaşadım siz yaşamayın yani :]

bu şehirde insanlar birbirine aşık! kıskanmak mı lazım yoksa imrenerek mi bakmak gerek bilmiyorum. bu poza benzer elimde en az üç çift daha var. onların bu anını fotoğraflamak, aşklarına şahitlik etmek gibi..

yukarıda azda olsa bahsettik ama tam anlamıyla değinmeden olmaz. dedim ya bu şehirde insanlar birbirine aşık diye, işte bu merdivenler asıl mekanları onların. kimi dinlenmek için, kimi sevgilisine sarılmak için orada. "ispanyol merdivenleri" nden bahsediyorum. burada oturup bir şeyler yazmıştım geçen sefer. bu sefer nasip olmadı ama o sefer ne yazdığım dün gibi aklımda..

içinden ne diledi bilmiyorum ama tam zamanında yakalamışım :] "aşk çeşmesi" dediğimiz mekandayız. insanlar başlarının üzerinden attıkları bozuk paralarla kısmet aradıkları mekan yani :] şaka tabi ki.. umut edilen her ne varsa olması için harcanan çaba kutsaldır. mcd'de sanırım bu inançla attı parayı. valla sormadım ne diledin diye ama barcelona'daki çabasını gördükten sonra neye olduğunu az çok tahmin edebilirim sanırım :]

bundan bahsetmesem olmazdı sanırım :] italyan pizzası ile ilgili görüşlerimi daha önceden yazmıştım kutsal bilgi kaynağında. gitmişken tatmadan olmadı tabi ki de. geçen sefer ki seyahatimde de yine beni hayran ama bu sefer ki daha bir güzel geldi bu kurtlar gibi aç bünyelere :]

başlamadan şu fotoğrafın üstüne bi tıklayın :] nasıl ama ? burada pizza tartılarak satılır efendim! evet yanlış duymadınız tartılarak.. istediğiniz çeşidinden istediğiniz büyüklükte kestirirsiniz, sonra kesen kişi teraziye koyar ve biraz daha ısıttıktan sonra servis eder. seçerken o kadar kendinizden geçersiniz ki önünüze geldiğinde; "lan napmışım ben!" dersiniz. ama yine de nasıl oluyorsa biter o koca tepsideki pizza :]

patlıcanlı, brokolili, acı soslu vs. çeşitleri var. peynirin tadını hiç bu kadar doğal, o gevrekliğin kıvamı hiç bu kadar leziz gelmez size.. malzemelerin hamurun üzerinde durması için çaba harcarsınız, o kadar boldur yani. acaba şundan da denesem mi diye sakın ola tereddütte düşmeyin! sonra benim gibi pişman olursunuz.. :] o brokolili pizzayı denemediğim için halen yastayım..

yavaş yavaş bitiriyoruz macerayı.. zaman öyle çabuk geçiyor ki; "acaba gitmedik mi?" demeye başlıyorum. bu hem kötü hem de çok iyi benim için.. bir sonraki için sebebim oluyor! sebep aradığım için değil, sadece beni itecek bir şeyler arıyorum. bazen buluyorum bazen de olmasına gerek kalmıyor. "kendi yağıyla kavrulmak" deyimini yakıştırıyorum kendime çoğu zaman. hep bir sebepten ötürü dikleniyorum hayata! iyi de yapıyorum... roma'dan ayrılırken artık bittiğinin farkında olduğumuz anıların izdüşümü vardı yüzlerde. yorgunluktan ziyadesiyle keyif almak daha doğrusu...

bu macerada ben yokum efendim. çünkü keşfettiğim bir şey yoktu roma'da. ne varsa sem ve mcd içindi. onlar ilk defa gördü via del corsa'yı, ilk defa yediler italyan pizzasını italya'da. bu yüzden kendime verecek ne bir sözüm ne de bir hesabım vardı. sem'in ya da mcd'nin var mıydı bilmiyorum ama yüzlerindeki o hal maceranın bittiğini ifade eden hüznü belli ediyordu sanırım. iş bu pozları çekerken hep acaba nasıl görünecek diye merak ettim. şimdi bakıyorum da o küçücük pencereden gördüğüm kişilerle büyük hallerini gördüklerim arasında çok ama çok fark var. bunlar daha iyi anlatıyor hallet-i ruhiyelerini...

sona yaklaştıkça kelimeler nedense daha acıtıyor. olsun varsın, bu da bir nevi kendi iç hesaplaşmamız :] biten her şeyden arta kalanlar anlatır ya size özeti. işte bende o özete imrenerek bakıyorum. hep "iyi ki yapmışım" var dilimde. olası bir pişmanlığı aklıma bile getirmiyorum. olmayacak duaya amin demelerin bilmem kaçıncı perdesidir bu bilmem ama; son perdesi olmayacağı kesin! işte bunu biliyorum...

1614 km'de barcelona, valencia, madrid, roma {bölüm ve sahne 3 \ madrid}

2010-03-05T12:00:00.000-08:00

ispanya \ madrid

şimdi anlatmaya başlasam ve desem ki "oradaydım!" eminim çoğunuzun için pek bir anlamı olmayacak. hatta yazıya başlarken kullandığım iki renk için çoğu kişi kızacak belki de.. ama sadece şunu söylicem; "oradaydım!"

bir önceki yazımda belirtmiştim madrid'in bizim için önemini. gönül verilen arma için bir deplasman daha yapacağımızı. yaptıkta, hemde en güzellerinden birini.. madrid'i belki bu şekilde hatırlayacağım hep ama anlatmam gerekenin madrid olduğunun farkındayım :]

gidişlerin en güzeli, bir dönüşü olduğunu bildiğinizdir. eğer bunun farkında iseniz hep bir bilinmezlik bekler gittiğiniz yerde sizi. ve içinizde zerre kadar umut taşıyorsanız, hep beklediğinizden fazlasını bulursunuz gittiğiniz yerde. bizde giderken hep bir umut taşıdık içimizde. zerre kadar değil ama, böyle sırtımızda binlerce ton ağırlık yaparcasına. ama taşıdık işte.. hem de çok güzel taşıdık! yukarıdaki fotoğrafla başlamamın nedeni siyah&beyaz bir fotoğrafta bu kadar ihtişamlı çıkan bir yapı daha görmemiş olmam! madrid'in en ünlü sarayı burası. ok büyük bir alanı kaplıyor, gördüğünüz sadece giriş kapılarından biri. içine girip gezmek konusunda tereddüt yaşadık, girmedik sonunda :] eksik kalanlar sadece bunlar olsun dercesine..

sokakları günün her saati bu kadar canlı bir şehir yoktur sanırım ispanya'da. sabahın köründen tutunda, gecenin bilmem kaçına kadar insanlar sokaklarda. herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyormuşcasına hareket halindeler. işin garip tarafı sizi de sürüklüyorlar peşlerinde. alamıyorsunuz kendinizi onları izlemeden. katılıp gidiyorsunuz arkalarından onlar nereye giderse..

sürüklüyorlar dedim ya? hah işte bu birazda sizinle alakalı.. eğlenmek isteyen ya da "bakalım acaba geceleri nasılmış bu şehir?" diyen biriyseniz kesinlikle tam yerindesiniz. madrid gece hayatı alışılagelmişin dışında. gündüzleri geçtiğiniz sakin sokaklar geceleri bambaşka bir silüyete bürünüyor. ne yalan söyleyeyim iyi de ediyor. kaldığımız hostel tarihi bir yapıydı. işletmecileri en alt katını bir bara çevirmiş. saat 23'ten sonra açılıp geç saate kadar hizmet veriyor. eğer orada katılmak istemezseniz madrid gece hayatı için turlar düzenleniyor. 15 € karşılığında sizi kaldığınız hostelden alıp iki güzel bara oradan da bir gece kulübüne götürüyorlar. her barda ve gece kulübünde ilk içtiniz bedava hemde :] kısıtlı parayla seyahat eden bir bünye için bal-kaymak. ayrıca yalnız da kalmıyorsunuz. sizin gibi hostelde kalan bilmem kaç milletten insanla birliktesiniz. eğer çekingen bir bünyeye sahip değilseniz muhteşem bir gece sizi bekler benden söylemesi :]

sağdaki fotoğraf kaçıncı karşılaşmam bilmiyorum. bu bayanla değil tabi ki, pozla :] dedim bu sefer bunu anlatmalıyım. eğer yabancı bir ülkede iseniz dikkatinizi sürekli sizin gibi gezen, olanı biteni anlamaya alışan insanlar takılır gözünüze. bu bayanda onlardan biri. yabancısı olduğu bir şehirde sırtında çantası yolunu bulmaya çalışıyor. onları o kadar çok benzetiyorum ki kendime, diyorum acaba bir gün kesişecek mi yollarımız bunlardan biriyle. diyecek miyim acaba; "ben seni bir yerden hatırlıyorum? geçen sene italya'da.." diye. söz dersem anlatırım...

güneşin tadı.. mevsimin kış olduğu bir anda açan güneş nasıl bir mutluluk hissidir yarabbim! böyle iliklerinize kadar ısıtır, gözleriniz kamaştırır filan.. bu elemanda bunu düşünüyor olacak dönmüş yüzünü güneşe dalmış gitmiş. yanından geçerken makinemi elime aldığımda tereddüt ettim uyanır mı acaba diye.. uyanmadı! hatta haberi bile olmadı :] ama sizin haberiniz var artık..

yukarıdakinden haberiniz oldu ya bundan da haberiniz olsun istedim. madrid'i keşfederken karşımıza bir mekan çıktı. böyle bir sürü yerden giriş kapısı olan, deli gibi güzel kokular gelen bir mekan. içine girip gezmeye başlayınca anladık ki küçük bir mısır çarşısı çıktı karşımıza. çeşit çeşit mezeler, küçük kavanozlarda reçeller, tapaslar vs. hemen oracıkta alıp şarabınızla birlikte yiyebileceğiniz ayaküstü masalar bile var. şimdiye kadar hiç görmediğim şekilde hazırlanmış sandviçler, öğleden sonranın o mahmurluğunda size yarenlik etmeye hazır bekliyor. şık hanımefendiler, jilet gibi takım elbiselerinin içindeki beyefendiler iş çıkışı buraya uğramayı adet edinmiş tahminimce. sadelik filan aramamak lazım sanırım böyle durumlarda. elde duran kadehi güzel yapan her zaman fönlü saçlar olmuyor bence. birazda işin içine asalet ve şıklık girmeli. bedeni saran bir Ermenegildo Zegna sanırım ne demek istediğimi çok iyi anlatır.. böyle olunca bizde fazla duramadık orada. üstümüzdeki jean pantolonların sırıttığı gün gibi aşikarken, asaleti ile başbaşa bırakıp çıktık . haa unutmadan tam çıkarken denediğim bir reçel vardı. ne reçeli olduğunu hatırlamıyorum ama o alışılmamış tadı hala ara sıra ağzıma geliyor gibi. siz siz olun sadece merak ettiğiniz için bir şeyi denemeyin. sonuç her zaman güzel olmayabiliyor :]

az da olsa yemekten bahsetmişken araya sem'i almam gerektiği geldi aklıma :] yahu bu adamla alakalı anlatacaklarım nedense hep bir yerden yemeğe bağlanıyor. ağzının tadını bilen bir adam bu sem. öyle her şeyi yemez. yeyince de iyi yer. uzun bir süre yemeklerimi yeme fırsatı bulduğu için şanslı olan kesimden kendisi ayrıca :] madrid'teyiz. yiyecek bir şeyler bakınıyoruz. öyle lüks restoranlara girip yüzlerce yüro bırakacak adamlarda değiliz haliyle. yorgunluk ve açlık hat safhadayken birden sem ağzından kaçırabileceği en güzel itiraflardan birini kaçırdı :] "oğlum uğur yemeklerini özledim lan!" ilk başka kaldım şöyle bir. acaba yanlış mı işittim sandım! ama yok sem bildiğin benim yemeklerimi özlemiş. bende tabi bir kabarma durumları filan :] işin garip yanı itiraf öyle bir anda geldi ki, hepimiz açız ve özlemişiz şöyle sulu bir yemeği. hafif özlem çiselenmesi yaşandı madrid'in göbeğinde. dedim şuradan bir küçük tüp bir tava bulup menemen mi yapsak :] sonrasında çok geyiği döndü tabi bu menemen'in ama olmadı tabi. ama yapsam kesin hayran kalırlardı buna eminim. nereden mi biliyorum? tecrübe ile sabi efemdim. elin amerika'sında yaptığım menemen'i parmaklarını yercesine silip süpüren insanlar tanıdım çünkü :]

rahat duramıyorum.. ne zaman metroya binsem illa birine doğru yönelecek o objektif. illa birini yakalayacak hazırlıksız. kalabalıktı o gün metro. gördüğünüz adam benden baya uzaktaydı. şöyle aralardan kıvrılıp çekmek istedim kendisini. ilkinde başarısız bir atak! dördüncüde anca bunu yakaladım. tamam da ne var bunda şimdi diyebilirsiniz. belki de haklısınız ama o an o adamın karşısındaki kadına bakışı ve sinirli tavrı hiç olmadığı kadar gerçekti. şiddet belki de insanı hiç beklemediği yerde yakalıyor. ve işin kötü bırakmıyor yakasını... dicek fazla bişey yok sanırım. adamın hali her şeyi anlatıyor..

bir renge bağlı olmak konusu açıldığında hep rekabet mevzuhu da girer devreye. zaten rekabet olmadan bir anlamı yoktur o renge aşık olmanın. fanatizmin zirveye vurduğu anlarda hep frenledim kendimi. mantıklı düşünmeye zorladım bir bakıma. işte o zaman dedim ben bu takımı iyi ki tutuyorum diye.. bir de deplasmanlarda olduğum zaman hissederim bu duyguyu. epi topu bin, binbeşyüz kişisinizdir. karşınızda en az 25-30 bin kişi size acıyan gözlerle bakar. ama siz o kadar eminsinizdir ki kendinizden ve tuttuğunuz takımdan, bir şeylerin düzgün gideceğine emin olursunuz. mcd'de böyle inandı bütün macera boyunca. dedi; "en azından 1 puanı var bu deplasmanın!" dediği de oldu. maç günü yaklaştığında ne zaman baş başa kalsak kendimden emin bi ses tonuyla; "oğlum deli olcak deli! inleticez calderon'u!" dedim. bunu da yaptık! şimdi düşünüyorum da eğer kendimizden emin olmadan gitseydik ve yine berabere kalsaydık bu kadar zevkli olmazmış. bütün macera boyu her şeyi planlamadan yaptık ama bunu planlamadan yapamazdık. olmazdı, bize yakışmazdı! sonucu ne olursa olsun verilen destek hep kutsal olmalıydı tribünde. öyle de oldu.. gol sonrası sevinmekte o kadar haklıydı ki bir avuç taraftar, stada yürürken haykırdıkları her tezahüratı sanki ilk defa söyler gibiydiler. hayran kaldım, hemde bildiğim her besteyi her duyduğum anda..

"bir insanı sevmekle başlıyordu her şey ve boşanmak için en az iki şahit gerekiyordu." şimdi bu dizeden yola çıkıp anlatmaya kalksam eminim eksik kalır bazı şeyler.. o yüzden sadece yazmak en iyisi. bu iki kişi gecenin bir vakti sokak ortasında ne konuşuyorlardı bilmiyorum. ben sadece anın yalancısı olucam. durdukları yol bizdeki istiklal caddesi tadında cıvıl cıvıl bir mekan. bu çifti onlardan ayıran ise paylaştıkları duygu. ikisi de birbirine öyle içten bakıyordu ki sanırım ikisininde birbirine edeceği bir itiraf vardı. fotoğrafa baktığınızda erkeğin ciddiyeti kıza biraz etki ediyormuş gibi gelebilir, hatta öyle olsun. ancak kızımızın ona bakışındaki gülümseme hiç yoktan 1-0 önde başlatmış gibi.. kazanan kim olur, kim galip gelir bu savaştan bilmiyorum ama yukarıda bahsettiği iki şahide gerek kalmayacağı çok aşikar..

geçen macerada gülmeyen fotoğrafımı koyunca somurtkan bir insan olarak algılanmamak için bunu böyle seçmek istedim :] bu fotoğrafı koyarken aklıma maçtan çıktıktan sonra yaptığım tek kişilik bir protesto geldi. istanbul'da yaşayanlar bilir efendim metrobüs işkencesini. calderon'dan çıktıktan sonra yorgunluk had safhada.. birden hostelin yakınında bir yerden geçen bir otobüs geldi. dedik binelim.. kalabalık var tabi. neyse otobüsün ön kapısından girerken aklıma birden metrobüsün 2 ytl olduğu zaman samiyen'de yaptığımız protesto geldi :] "metrobüs metrobüs 2 ytl, zehir zıkkım olsun belediye'ye.." bende başladım otobüse binmek için sıra beklerken bunu haykırmaya :] çoğu yurtdışından gelmiş renktaşlar normal olarak saf saf bakmaya başladı. ne diyor bu diye.. baktım aradan bir kaç kişi de söylüyor ama arada kayboluyoruz :] dedim bari susalım..

böyle bir anıyla kapandı madrid macerası. biz istediğimizi alarak ayrıldık, aklımızda dört gün sonra samiyen'de yapılacak maç vardı.. gerçi mutlu ayrıldık ispanya'dan, hem de çok mutlu. arkamıza bakarken yaşadığımız yüzlerce anı, tanıştığımız onlarca insan vardı. biz sıradaki durağı türkiye düşünürken italya\roma çıktı. eskilerin dediği gibi orada da içecek suyumuz, yiyecek ekmeğimiz varmış.. :]