Onu tanımakla yaşamak arasında bir fark bulmaya çalışmadım; sözümün eri bir insan mıyım onu da bilmem. Sadece bir minnet borcu duymaktayım kendsine... Oturup konuştuğumdan da değil hani, sadece bir nev-i şahsına münhasırın elekten geçirilmişleridir elimizde ki. Ben de onlardan arta kalanları topladım sofra bezinden, ziyan olmasın gitmesin çöpe diye. Kimseye de değil, sadece kendime. Paylaşmam kimseyle, umrumda da değilsiniz. O benimdir, tıpkı onun şaraba ait olması gibi…
Izdırabın sonu yok sanma, bu âlem de geçer,
Ömr-i fâni gibidir, gün de geçer, dem de geçer,
Gam karar eyliyemez hânde-i hurrem de geçer,
Devr-i şâdi de geçer gussa-i mâtem de geçer,
Gece gündüz yok olur, ân-ı dem âdem de geçer,
Ney susar, mey dökülür, gulgule-i Cem de geçer.
Bir iştirak-ı devrimdir bedende üstadın yaptığı. O kadar bağlıdır ki ney'ine; çok içtiğinden mütevveli kapatıldığı Bakırköy hastanesi'nde ki yatağının demirini söküp ney yapmıştır kendine. Üflemiştir en tok sesle, acemaşiran peşrevi Neyzen Emin Dede'den... İliklerinize kadar işlesin o 4 dakikalık taş plak kaydı. Canınıza okusun! Olmadık yerinizden vursun sizi, acırsam şerefsizim !..
Düşeli derdi firakın ile sevdaya meye,
Müptelayım,deliyim,sinmişim esrar-ı ney’e.
Feleğin,kahpe başında paralansın parası,
Ben güzel sevmeye geldim,değil ekmek yemeye !..
Benden bu kadar, sabahın 4'ü oldu. Halen kulağımda sesi Üstad'ımın. Olmayacak duaya amin'i çoktan dediğimden olsa gerek, hiç gitmesin der gibiyim... Ruhun şad olsun Üstad, mekanın cennet olsun...
acaba hayatta kaç kişi eline kalemi ayıp gördüğünü çizme yetisine sahiptir? 
Şu saçlara takılan bigudiler gibi geldim bu sefer. Sarıp sarmaladım, tutup sımsıkı. Alıp yuvarladım, yokuş aşşağa. Amanda nasıl güzel, nasıl hoş oldu; nasıl debelek oldu bir bilseniz. Valla ne yalan söyleyim, için kıpır kıpır. Neden bilmiyorum. Aramıyorum da. Kumbarasında ki parayı merak eden çocuk edasındayım. İçindekileri alsada nereye harcayacağını bilemeyen, sümüklü veledin tekiyim bu aralar. Oscar gecesinde ki mikrofonunm ayrıca; herkes beni tutmak için debelenip duruyo... 
Böğürtlen reçeli gibi geldim efendim bu sefer. Hani dalından koparılıp yapılınca tadından yenmeyen, kaynatırken rengini o çelik tencereye veren, geri almayan. Soğusa da dibinde kalanları parmağımızla yalasak dediğimiz reçellerin kralı gibi... Taş fırından çıkmış ekmeğin üzerinde ki duruşu, sanki koca bir bardak kahvenin üzerinde duran; masum ama bir o kadar da cürretkar beyaz krema gibidir. Sadece o satılsa alınır, o yeşil pipetlerle bile yenir yani....jpg)
Beyaz bir silahtan beklenilen sadece insan öldürmek midir? Soruyu sorup kaçmak vardı; ama yapamadım. Kaldı ki bu bir silahta değil. Bildiğiniz fön makinesi. Vallaha yaa bakmayın öle, bildiğin fön makinesi. Nereden çıktı ulan bu konu şimdi diyenleri görüyorum ayağa kalmanıza gerek yok, oturun....JPG)
>>> Yeni bir olgu için yazmaktansa, onu yaşamayı tercih edenleridir bu yazdıklarım. Temennileri bir yana bırakıp, aldığı şarabı sadece buna meze edenleredir. Bitirememiştirler bile iki kadeh daha içip o meredi... Mantarın hapsolmasına sebeptir yaptıkları, birinin çakırkeyifliği, birinin özgürlüğüne mal olmuştur. Olsun varsın o da soracaktır bir gün hesabını !...jpg)
